{"id":170,"date":"2008-10-19T04:05:51","date_gmt":"2008-10-19T10:05:51","guid":{"rendered":""},"modified":"2025-08-17T10:00:52","modified_gmt":"2025-08-17T07:00:52","slug":"nmr","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/intussen.blog\/?p=170","title":{"rendered":"NMR"},"content":{"rendered":"

intussen… BLOG verwelkomt zijn eerste gastauteur. NMR is een verhaal van Piet De Tollenaere over een fietsongeluk en de kleine ongemakjes die daarbij horen.  Teken zijn petitie op het einde van dit verhaal en help daarmee de Vlamingen die op hun hoofd gevallen zijn.<\/em><\/p>\n

– NMR –<\/p>\n

Ach, kent niet iedereen zo iemand waar hij mateloos naar opkijkt? En ja, ik geef het niet graag toe, maar ik weet het wel, de mate van mijn bewondering voor hem is in feite nooit echt gezond geweest. Er zat altijd een vreemd kantje aan. Iets van \u2018wat hij ook doet, dat wil ik ook\u2019. Toch dacht ik dat dit voorbij was. We spreken trouwens over een tijd van meer dan 25 jaar geleden. Stel je voor zeg, 25 jaar! Ik was toen niet eens 25. Ik was er 16, daarna 17, later eens 18\u2026<\/p>\n

<\/p>\n

Het herbegon toen ik hem onlangs terug zag. We babbelden wat over koetjes en kalfjes en terloops vertelde hij mij dat hij nog eens in Belgi\u00eb was voor een onderzoek, een NMR. En dit omdat zijn oren voortdurend tuitten, ruisten, \u2026 Ik hoor het hem nog zeggen: \u2018Speciaal onderzoekje, ze schuiven je daarvoor in een smalle tunnel en nemen dan allemaal foto\u2019s!\u2019 Ook al wist hij me daarna nog te vertellen dat zo\u2019n onderzoek eigenlijk vooral angstaanjagend en claustrofobisch was, iets in mijn lichaam moet dan al niet meer geluisterd, maar vooral gedacht hebben: \u2018waow,  foto\u2019s met een NMR, eindelijk eens een echt hersenonderzoek, net Guislain, hoe geweldig\u2026\u2019.<\/p>\n

Verder stond ik daar niet bij stil. We dronken er nog ene, aten een frietje, downloaden een liedje en namen afscheid.<\/p>\n

Twee dagen later, op zondag, vertrok hij terug naar zijn verre landen en blijkbaar zullen stukken van mijn lichaam dat gebrek aan NMR niet verwerkt hebben. Want die middag, toen ik aan het fietsen was met mijn zus, moeten die delen van mijn corpus gedacht hebben: \u2018zo een NMR, dat willen wij ook\u2019. Ja, schizofrenie leidt vaak een eigen, eigenzinnig leven.<\/p>\n

Met andere woorden, iets later deden mijn ogen of ze een oneffenheid in het fietspad niet gezien hadden. Deze oneffenheid werd dus niet doorgegeven aan de verantwoordelijke onderdelen in mijn hersenen die mij voor de gevolgen van dit euvel moesten waarschuwen, de rest van mijn lichaam deed ook alsof er geen vuiltje aan de lucht was en voil\u00e0. Mijn fiets kwam zo vreselijk hard in botsing met de hindernis dat ik, net zoals in de slapstick films van begin vorige eeuw, met mijn poep uit het zadel van mijn fiets gekatapulteerd werd. Milliseconden later belandde ik met mijn hoofd op het wegdek. Daarna volgden, in chronologische volgorde, linkerschouder, linker bovenrug, linker onderrug, de poep, de benen, de hielen en de rest van mijn lichaam. En deze keer minuten (in plaats van milliseconden) later kwam ik weer tot bewustzijn toen een zachte vrouwenstem me zei: \u2018meneer, we gaan de andere kant van deze draagberrie ook onder u proberen te schuiven, om u dan naar het ziekenhuis te voeren\u2026\u2019<\/p>\n

Jawel, ik was verwonderd over deze gang van zaken. Dat uitgerekend ik, die mijn lichaam ondanks alles steeds zo trouw gebleven ben, op zo\u2019n manier het slachtoffer moest worden van dit hoogverraad! Ik, die mijn lichaam steeds zo vertroeteld had met bio-food, wellness toestanden en diverse vormen van lichamelijke en geestelijke ontspanning, \u2026  werd hier geconfronteerd met een vorm van trouweloosheid die zelfs Judas de wenkbrauwen zou doen fronsen hebben. Wat een afgang! Dus wat kan ik nu anders doen, dan veinzen dat ik nog steeds geen flauw idee heb van wat er zogezegd gebeurd is? Wat kan ik anders doen dan voorwenden dat ik niet meer weet hoe ik ten val ben gekomen?<\/p>\n

Van de verdere rit en de aankomst in het ziekenhuis ben ik ook veel \u2018vergeten\u2019, al herinner ik me wat flarden van bij de dokter. Zoals het feit dat mijn lichaam gewonnen had, want jawel, ik kwam in aanmerking voor een NMR (twee zelfs). Als tegenprestatie moest ik echter wel enkele dagen in het ziekenhuis blijven, had ik overal pijn, mocht\/kon ik niet bewegen en kwam er zelfs een heuse nekoperatie! Voor de kenners de diagnose was \u2018spinaal stenoza\u2019. Voor de niet-kenners, als U dit intikt op google kom je steeds op sites die gesponsord worden door allerlei religieuze genootschappen. Met andere woorden, na de nodige uitleg over deze wervelchirurgie krijg je interessante aanbiedingen van kruisbeelden, Mariabeelden, paternosters, \u2026 Echt iets wat me halsreikend doet uitkijken naar mijn operatie.<\/p>\n

Maar geen woord van kritiek, want zo een weekje in een hospitaal is verdomd interessant. Wat een mens niet allemaal denkt in zo\u2019n ziekenhuiskamer nadat hij op zijn hoofd is gevallen! Dat in combinatie met enkele dagen verplicht stil liggen in een keihard bed maakt dat gepeins nog aantrekkelijker. Saillant! Omdat je vanwege de situatie eindelijk een afweging kan maken over wat relevant is in het echte leven, krijgt dat denken als het ware metafysische proporties. Meer zelfs, het gaat hierbij niet alleen om de bevindingen over wat er belangrijk is en wat niet. Het gaat vooral over wat je op \u2018die momenten van de waarheid\u2019 toch zeker moet kunnen in je leven? Wat je nodig hebt aan vaardigheden om die sleutelmomenten door te spartelen.<\/p>\n

En zo kwam ik ongewild uit bij \u2018plassen in een urinaal\u2019 . Als manager van alles en nog wat heb ik een zeker zelfbewustzijn ontwikkeld. Ja, in alle bescheidenheid, ik kan ondertussen toch al het \u00e9\u00e9n en ander. Maar ik ben er nu achter gekomen dat er ook veel is dat ik niet kan. De meest cruciale dingen in het leven kan ik bijvoorbeeld niet. Zo kan ik niet al liggend plassen en zeker niet in een urinaal. Dat heb ik nooit geleerd. En toch is dit belangrijk! Eens in een ziekenhuis moet een mens al zijn krachten aanwenden voor zijn herstel. Dan moeten ze je niet meer beginnen leren hoe je die toilethulpmiddelen moet gebruiken. Neen, dat moet op zo\u2019n crisismoment parate kennis zijn! Maar wat blijkt, de gemiddelde Vlaming moet dit dan allemaal nog beginnen leren. Meer zelfs, hij kent zelfs niet eens de gangbare begrippen die in deze context gehanteerd worden, laat staan de psychologie die bij dit onderwerp komt kijken!<\/p>\n

(lees verder op de volgende pagina)<\/em><\/p>\n

<\/p>\n

Wat een lacune in onze opvoeding toch? En dat terwijl ons onderwijsstelsel bij de beste ter wereld wordt gerekend. Met andere woorden daar groeide mijn voorstel tot petitie naar onderwijsminister Frank Vandenbroucke. Ik wil hem namelijk vragen om samen met zijn collegae even te stoppen met het, ongetwijfeld belangrijk, geruzie over de communautaire problemen, en eerst even na te denken over hoe het \u2018liggend plassen in een urinaal terwijl je in een ziekenhuisbed ligt\u2019 opgenomen kan worden in de eindtermen van ons onderwijs. Ja, ik wil wel eens weten wat die De Decker daarover denkt. Hoe wil Bart De Wever het aanpakken om de Vlaming horizontaal te laten wateren. Ik wil hierover standpunten horen die vol vuur en passie verdedigd worden in het Vlaams Parlement. Ik wil dat hierover oplossingen geformuleerd worden die, eens de gemiddelde Vlaming in die vervelende situatie is beland, kunnen helpen. Ik wil dat iemand als een Bourgeois met zijn innemende glimlach mee aan de kar trekt en dit probleem van de Vlaamse burger mee bespreekbaar maakt. Want eens in een ziekenhuis is het te laat. Dan moet je het kunnen! Dan moet je er staan! En ja, laat Leterme maar de opdracht geven aan een federaal universitair onderzoeksteam om uit te zoeken wat het verschil is tussen Vlamingen en Walen als het erop aan komt om liggend te urineren in een ziekenhuissponde. Die resultaten wil ik kennen.<\/p>\n

Dus politiek Vlaanderen, pak aan en leer het ons! Sta ons bij! Combineer dit leermoment met een schooluitstap naar een ziekenhuis en laat die gasten van een jaar of 15 maar eens in zo\u2019n ziekenbed kruipen met alleen een operatiehemdje aan. Laat dan twee verpleegstertjes de kamer binnen met een urinaal waarvan ze de koker zachtjes rond de plasser brengen. En laat die gasten dan maar eens proberen plassen, al liggend, aangemoedigd door die verpleegsters! Dat is onderwijs! En ik stel voor dat deze vingeroefening op tien punten staat. En wee degene die de urinaal er niet meer afkrijgt! Daar wil ik de standpunten van onze politiekers wel eens over weten! Meer zelfs, ik wil hun aanpak horen in het nieuws van zes uur, zeven uur en acht uur. Op VTM en op E\u00e9n! En komen we er niet uit, dan vraagt het in feite maar vijf minuutjes politieke moed om dit Vlaams thema te agenderen in het Europees Parlement!<\/p>\n

Ook de discipline \u2018al liggend drukken in een ziekenhuis-bedpan\u2019 vind ik in geen enkel schoolprogramma terug. Op school leer je wiskundige integralen, Franse vervoegingen, Duitse \u00fcmlauten, Latijnse vervoegingen, \u2026 Maar kakken in een bedpan? Opnemen in de eindtermen! Want als je het nog moet leren als je er al ligt, man, man, man. En biedt maar ineens het volledige pakket aan. Wat bedoel ik daarmee? Geef de leerlingen eerst vijf dagen uitsluitend ziekenhuis eten en van zodra de eerste tekenen van verstopping zich manifesteren mogen ze beginnen: liggen en kakken! Dat is volgens mij onderwijs! Daar leert een mens van! Praktijk, op twintig punten. Zowel voor TSO, ASO, BSO, \u2026 Zinsontleding heeft ook zijn waarde in het onderwijs, maar dit lijkt me toch net dat ietsje meer.<\/p>\n

Voor mezelf hoeft het nu niet meer. Ja, voor mij was het in elk geval te laat. Ik kon het niet. Maar gelukkig kon ik ook de eerste dagen niet op eigen houtje eten of drinken. Dat maakte de schaamte over het urinaal iets minder groot. Niettemin moest ik een slaappilletje om wat te bekomen na deze pijnlijke vernedering. Het effect hiervan was letterlijk en figuurlijk hallucinerend. Ja, die nacht zou ik ergens in een ziekenhuisgang (let wel: ik mocht niet eens bewegen in mijn bed, laat staan mijn bed verlaten, wegens gevaar op verder nekletsel) de nachtverpleegster aangeklampt hebben omdat \u2018groene mannetjes\u2019 mij achtervolgden. Dus hier toch ook een, zij het zeer subtiele, verwijzing naar het ontbreken van bovenvermelde onderwijspakketten met betrekking tot het drukken.<\/p>\n

Maar kom, genoeg hierover en tijd voor aanpak! Onderteken spontaan mijn petitie tot hervorming van het onderwijssysteem: minder wiskunde, maar uitbreiding van het aanbod \u2018algemene educatieve vorming\u2019 met een luik ziekenhuis gewenning en zijn facetten. Wie wil, kan mij natuurlijk ook nog komen bezoeken tijdens mijn herstel.<\/p>\n

\"schaar\"<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

PETITIE<\/strong><\/span><\/p>\n

Ja, ook ik wil een bespreking in het Vlaamse parlement over de uitbreiding van het onderwijsleerplan met daaraan gekoppeld een ervaringsbewijs en\/of diploma voor de disciplines:<\/p>\n

    \n
  1. \n
      \n
    1. Liggend plassen met toilethulpmiddelen<\/li>\n
    2. Liggend drukken in een ziekenhuisbed met bedpan<\/li>\n<\/ol>\n<\/li>\n<\/ol>\n

      voor Vlamingen die op hun hoofd gevallen zijn, als ondersteuning bij een eerste, plotse ziekenhuisopname.<\/p>\n

      Naam:
      \nFunctie:
      \nHandtekening:<\/p>\n

      \"Schaar\"<\/p>\n

       <\/p>\n

       <\/p>\n

      Met de complimenten van Piet De Tollenaere:<\/em><\/p>\n

      \"Piet-Before-and-After\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

      intussen… BLOG verwelkomt zijn eerste gastauteur. NMR is een verhaal van Piet De Tollenaere over een fietsongeluk en de kleine ongemakjes die daarbij horen.  Teken zijn petitie op het einde van dit verhaal en help daarmee de Vlamingen die op hun hoofd gevallen zijn. – NMR – Ach, kent niet iedereen zo iemand waar hij mateloos naar opkijkt? … Continue reading “NMR”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"ngg_post_thumbnail":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[19],"tags":[],"class_list":["post-170","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-short-stories"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/s9SLK-nmr","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/170","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=170"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/170\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27325,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/170\/revisions\/27325"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=170"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=170"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intussen.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=170"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}