\u201cIk dobber hier op zee\u201d, is te braaf. Het moet zijn: \u201cik zwalp hier op zee,\u201d en met mij, mijn maaginhoud. Kotsmisselijk ben ik. Mijn ochtendontbijt gaat overboord. \u201cNet goed\u201d, denk ik, \u201cdat is voor de beesten die zich niet laten zien en die mij er wederom toe verleid hebben de wijde zee in te gaan voor waarschijnlijk niet meer dan een glimp van hun oceanisch bestaan.\u201d Dit wordt ongetwijfeld mijn derde vruchteloze poging!<\/p>\n
<\/p>\n
En dan gebeurt het! Zo\u2019n enorme bultrugwalvis – de grootte van een schoolbus \u2013 steekt zijn bovenlijf recht uit het water en keilt zijn enorme kop tegen het wateroppervlak. Niet eenmaal, maar vijfmaal! \u201cChin slap,\u201d verduidelijkt de bootsman. En verder, niet \u00e9\u00e9n walvis, maar meerdere walvissen. Wat een festijn! Het pleziert de beesten mij hun volledig arsenaal aan bovenzeese bewegingen te tonen. Staartslagen, halve spins en klievende borstvin volgen elkaar in snel tempo op. Even ben ik de omgeving rondom mij volslagen vergeten. Weg is alle misselijkheid. Volledig ingenomen ben ik door het walvisspektakel voor mij. Tijd en ruimte staan stil. Tranen van geluk stollen achter mijn ogen. Een absoluut moment!<\/p>\n
Heb jij ook al zo’n absoluut moment meegemaakt?<\/p>\n<\/p>\n