Slimme Chinezen

Eind juli van dit jaar werd een audiofragment vrijgegeven van een telefoonconversatie uit 1971 tussen Ronald Reagan, toenmalig gouverneur van California en president Nixon. Die conversatie geschiedde daags na een stemming in de Verenigde Naties over het lidmaatschap van China, en dit ten koste van Taiwan. De overwinning voor China kwam er mede door steun van de Afrikaanse delegaties en in het bijzonder van de Tanzaniaanse. Die laatste delegatie werd geleid door de Tanzaniaanse ambassadeur Dr. Salim Ahmed Salim. De Verenigde Staten daarentegen waren duidelijk niet opgezet met de overwinning van China. Het volstaat onderstaand audiofragment te beluisteren met onverholen racistische uitlatingen.

video
play-sharp-fill

Op 19 september jongstleden was ik uitgenodigd op de Chinese ambassade ter gelegenheid van hun nationale dag, waarop de 74ste verjaardag van de volksrepubliek werd gevierd. De Chinese ambassadeur Wang Ke had een bijzondere verrassing in petto. Voormalig ambassadeur Dr. Salim Ahmed Salim werd de “Medal of Friendship” uitgereikt, de hoogste onderscheiding die een buitenlander van China kan krijgen. Bovendien was het de eerste keer dat een Afrikaan die eer te beurt viel.

Van alle jaren dat China deze medaille had kunnen uitreiken als erkenning voor de steun van Tanzania in 1971 … juist nu … slimme Chinezen.

Peter

Robert Mugabe

De ene werkelijkheid is de andere niet.

Robert Mugabe, ex-president van Zimbabwe, is overleden op 6 september 2019 op 95-jarige leeftijd.

Terwijl in het Westen de journalisten zich nog buigen over de ene kritische beschouwing na de andere over de erfenis van Mugabe, sta ik hier in de conferentiezaal van een nieuw gebouwd hotel in hartje Dar Es Salaam. Voorin zit de president van Oeganda, Yoweri Kaguta Museveni, alsook de president van Tanzania, John Pombe Magufuli. Het plein waarop het hotel gebouwd is zal straks ingehuldigd worden als de “Mwalimu Nyerere Foundation Square”.

Continue reading “Robert Mugabe”

Tarangire National Parc

Tanzania is gekend omwille van zijn natuurparken. De meeste toeristen bezoeken steevast de Serengeti en de Ngorongoro-krater, maar toch liggen er nog enkele andere parken in het noordelijk circuit die ook de moeite lonen. Tarangire is daar een goed voorbeeld van. Hier is natuurlijk ook het obligate “wildlife” aanwezig, het park is o.a. gezegend met olifanten, maar wat me nog het meeste aansprak was de afwisseling in landschappen. Hier tref je zowel moerasachtige heide als kale droge vlakten aan, en alles wat daar tussen ligt aan natuurlijke diversiteit. Dit was genieten!

Continue reading “Tarangire National Parc”

Jane Goodall’s erfenis

We zijn hier in Gombe park aan de oever van Lake Tanganyika. Het is hier dat Jane Goodall een goed deel van haar leven tussen de chimpansees gesleten heeft. En we kunnen er haar dankbaar voor zijn, want de chimps die haar nog gekend hebben, zijn allesbehalve mensenschuw. De moeder en de zoon die wij tegenkwamen op ons pad waren druk bezig mekaar te ontvlooien, ongehinderd door onze aanwezigheid. 

Continue reading “Jane Goodall’s erfenis”

Singing for Samatta

Aan de oevers van Lake Tanganyika troffen we een bende uitgelaten schoolkinderen aan. Zij waren op schooluitstap. Nou ja, op schooluitstap, dat is toch wat anders dan bij ons. Zij werden gewoon met een busje van het hogerop gelegen dorp, geen 5 km verder, naar de oevers van het meer gebracht, om gewoon te ravotten, te voetballen en te zwemmen. Meer moet dat blijkbaar niet zijn voor een dagje dolle pret.

“Hoe krijg je die aan het zingen,” dacht mijn eega. Welnu, dat was vlug gefikst. Tanzaniaanse kinderen hebben een groot hart voor zang en voetbal. Kijk maar even mee:

video
play-sharp-fill

Peter

Dr. Livingstone, I presume?

Balozi wa Ubelgiji, I presume?

Waarom ik schrijf? Ik schrijf om niet te vergeten, want het niet-geschrevene zinkt vaak naar de onderste lagen van mijn geheugen, waar het wacht op een aanleiding, meestal buiten mijn controle, om als een spartelende vis naar het droge van mijn bewustzijn gebracht te worden. Ik schrijf dus om enigszins de controle over de herinnering te bewaren. Niet dat ik over eender wat schrijf, want niet alles wens ik me te herinneren, maar alleen wat me bezig houdt en me raakt.

Continue reading “Dr. Livingstone, I presume?”

The double face of technology

Vind je het ook zo’n akelige gedachte dat Facebook straks met een munt op de markt komt waarmee je vlot internetbetalingen kan doen? De idee dat Facebook neutraal is, hebben we al lang opgeborgen, maar dat ze nu ook nog eens, naast je socio-psychologisch profiel, je economisch-financieel profiel wensen te achterhalen, doet me werkelijk huiveren. Ik weet dat het niet zo simpel is, maar ik zou zeggen: opbreken die handel!

Continue reading “The double face of technology”

James Dodds (vervolg)

Herinner je je nog over James Dodds? De Schot die een zeldzame medaille van de Belgische autoriteiten heeft gekregen in 1960, maar die nooit heeft kunnen afhalen. En die medaille is sindsdien blijven liggen in de kluis van de Belgische ambassade in Dar Es Salaam.

Een uitgestelde overhandiging

Welnu, via de krant “The Scotsman” ben ik eerst in contact gekomen met de zoon en nadien met de echtgenote van James Dodds. De zoon woont thans in Florida en is lange tijd de CEO geweest van Hard Rock Cafe. De echtgenote daarentegen woont nu in Schotland. Zij vertelde me dat haar man de medaille indertijd niet kon ophalen omdat hij op de dag van de ceremonie enkele belangrijke politici moest wegbrengen met het vliegtuig. En ook zij kon niet gaan omdat ze haar handen vol had gehad met haar jonge kroost. Maar de medaille was altijd in hun gedachten gebleven.

Continue reading “James Dodds (vervolg)”

De Liemba: een schip met een geschiedenis

Ik sta hier op de Liemba: een schip met een geschiedenis. Het werd in 1913 gebouwd in Duitsland. Daarna werd het gedemonteerd en in 5000 kisten naar Tanzania gestuurd. Het transport van Dar es Salaam naar Kigoma, een havenstadje aan de rand van Lake Tanganyika, geschiedde per trein over een traject van meer dan 1200 km. In Kigoma werd het schip opnieuw geassembleerd. Het zag het water op 5 februari 1915 onder de naam Graf von Goetzen.

Toen de Duitsers zich tijdens de eerste wereldoorlog noodgedwongen moesten terugtrekken uit Kigoma, besloten ze op 26 juli 1916 het schip te laten zinken op een diepte van 20 meter. Immers, het mocht niet in handen vallen van de Britten of de Belgen. Maar ze lieten het niet zomaar zinken. De motoren werden zorgvuldig ingevet, zodat ze later opnieuw konden worden gebruikt. Toen dachten ze nog dat de terugtrekking van korte duur zou zijn.

Continue reading “De Liemba: een schip met een geschiedenis”