Ik heb er hier eentje in huis die het begrip “levenslang leren” belichaamt. Na een diploma economie studeerde mijn levensgezellin ook nog eens voor leerkracht muziek. En nog was het niet genoeg, want hier in Kuala Lumpur werd ze ook nog eens een beëdigd gids voor het Nationaal Museum van Maleisië. En nu is ze weer druk aan het studeren voor een diploma in de muziektherapie.
Muziektherapie? Ik hoor je al denken: wat is dat nu alweer? Gelukkig brengt AI raad: “muziektherapie is een methodische vorm van hulpverlening waarbij muzikale middelen binnen een therapeutische relatie worden ingezet om verandering, ontwikkeling, stabilisatie of acceptatie te bewerkstelligen. Het is een vorm van vaktherapie waarbij de focus ligt op doen en ervaren in plaats van alleen praten.”
Ik zou hier een bericht kunnen schrijven over allerlei gewichtige zaken. Over hoe spijtig het is dat de alfa-mannen terug opgang aan het maken zijn met hun conservatieve kijk op de rolverdeling tussen man en vrouw. Over hoe vrouwen nog ondervertegenwoordigd zijn in de politieke arena en in de directiekamers van de grote bedrijven. Maar de waarheid is dat ik liever knutsel aan een videoclip met een boodschap die hetzelfde beoogt zonder dat ik dit moet expliciteren.
Synchroniciteit, dat is het juiste woord. Er zijn van die momenten dat alles in goede zin samenvalt. En zo is het ons verlopen in Borneo. Het weer, het gezelschap, de conversaties, de uitzichten en de dieren: alles verliep optimaal.
Hoogtepunt was ongetwijfeld een wilde orang-oetan die zomaar ons pad kruiste en akelig dicht nabij kwam waardoor ons hart enkele slagen hoger schakelde. En wat we ook hebben gezien zijn de zogenaamde pygmee olifanten. Wat een misleidende naam overigens. Pygmee olifanten geven mij de indruk dat mocht ik ze tegenkomen in het bos, ik ze met een dikke tak in de hand zou kunnen verjagen. Wat een idee! Die beesten zijn nog steeds kolossaal.
Ik was dit jaar uitgenodigd voor de viering van de internationale vrouwendag door het Ministerie voor Vrouwen, Familie en Gemeenschapsontwikkeling. Dit jaar vond het evenement plaats in het “International Trade and Exhibition Centre” (MITEC) in Kuala Lumpur.
Toen ik de enorme zaal betrad schrok ik van het aantal aanwezige Maleise moesjes. Allen keurig met een hoofddoek en netjes in mooie rijen opgelijnd. Vrouwendag is blijkbaar minder een zaak van de Chinese en Indiase minderheden in dit land dan van de Maleis.
“AI is here to stay”, en dus kan je er maar beter gebruik van maken. Het geeft ongebreidelde mogelijkheden om je fantasie en creativiteit om te zetten in woord, muziek en beeld. Bekijk hieronder mijn nieuwste creatie en vertel me wat je er van vindt.
Iemand is pas helemaal dood, als niemand nog aan iemand denkt. Zolang iemand nog in de gedachten rondzweeft, leeft iemand nog verder, zij het in de geestelijke wereld.
Van mijn vader heb ik het geluk om zijn stem op bejaarde leeftijd te hebben vastgelegd. Zijn stem vertoeft nu ergens hoger op. Hij spreekt tot ons vanuit “the cloud”. Zijn gedichten zijn als het ware voor altijd, opgesplitst in bits en bytes, klaar om met een druk op de knop, af te dalen tot in jouw huiskamer.
En dan nu de puzzel! Mijn vader’s gedichten zijn doordrongen van een zeker conservatisme, surrealisme, weemoed, ootmoed of bezorgdheid. Kan jij het juiste substantief bij het corresponderende gedicht plaatsen? Ik ben benieuwd.
Hoge buildings
Brede ramen,
Laag plafond.
Kleine hokjes,
Kleine mensjes,
Als konijntjes,
Piepen rechts,
Piepen links,
Onder, boven,
En nog hoger.
Flatneurose…
Hoge buildings,
Brede ramen,
Laag plafond.
Veel kantoortjes,
Een voor zaken
Van een firma.
Een als centrum
Van bestuur,
Een voor ‘t spoor.
En een Sabena.
Stadsneurose…
Brede banen
Van beton,
Nu eens onder
Dan weer boven
D’oude straten,
Brengen jachtig
De neuroten
Uit hun hokjes
In hun wagens
Naar de kust.
Auto-dozen…
Maar de bazen
Van de firma’s
Die bij ‘t bouwen
Geld opstrijken
Wonen niet
In zulke hokjes,
Spelen tennis,
Zwemmen heerlijk,
In de tuinen
Van hun villa’s
Geuren rozen!
Die ned’rig zijn
Van Hart,
In ‘t dragen pijn
En smart,
Die zijn zo lief
Den heer,
Als drukken grief
En zeer;
Die moedig toog
Ten strijd
Met domme hoog-
moed, nijd,
Als blanke bloem
Voor God
Bloeit hoog na roem-
loos lot.
Over de weide hangt de mist.
Waterdroppen beladen gras en riet.
De grond is zompig. Men ziet
Geen zon. Nakende winter is ‘t
De paarden trappen in het gras
De damp stijgt van hun lijven op
Of zij staren met gebogen kop
Roerloos naar ‘t omringende gewas
D’oude kruinen kronkelen omhoog
In zwart of grijs op wazig bleke lucht
Geen wind, niet eens een zucht
Beroert de bladeren in rottend loog
Het water schuurt de volle grachten
Een rat verspringt. Ginds verder daalt
een stille reiger neer en haalt
Zijn vlerken in, gereed tot ‘t lange wachten
De wilgen aan de waterkant
Zwaaien vervaarlijk met dreigende takken
Gespreid in hun krachtige hand
‘t Deert hen niet ze af te hakken.
Er is niemand met gezond verstand die besnijdenis van meisjes nog goedpraat. Dat zetten we weg als een verwerpelijke praktijk. Maar wanneer het over jongetjes gaat, zouden we dat moeten aanvaarden omdat het nu eenmaal een eeuwenoude praktijk is, gangbaar binnen een bepaalde gemeenschap. Ik ben het daar absoluut niet mee eens. Kinderen hebben m.i. een onvervreemdbaar recht op “fysieke integriteit” (of zouden dat toch moeten hebben). Dat recht zou absoluut en onaantastbaar moeten zijn. En als die heren – eenmaal volwassen – zich toch willen confirmeren aan de eisen van een bepaalde gemeenschap door hun voorhuid te laten wegnemen, dan doen ze dat maar op die leeftijd. Maar tot dan: baas over eigen voorhuid!
Iedereen kent natuurlijk Billy The Kid, maar niet Billy The Head. Dat komt natuurlijk omdat het bij het eerste duel van Billy The Head vreselijk fout is gelopen. Er bestaan daar vele theorieën over maar als je het vanop afstand bekijkt, blijven er uiteindelijk maar twee versies over van wat er toen werkelijk zou kunnen gebeurd zijn. Wat echter zeker waar is, is dat cowboys na het ongelukkige wedervaren van Billy The Head beter voorbereid hun tegenstanders uitdaagden, door insectenwerende middelen te gebruiken, door zich meer bewust te zijn van hun omgeving, maar vooral door niet gedachteloos een mijnenveld te betreden. Goede raad overigens die ook in andere settings kan gebruikt worden.
Wie kent Stijn Baert intussen niet? Onze professor uit Gent die bekommerd is om de begroting, maar zich vooral laat opmerken door een serie aanbevelingen om de werkzaamheidsgraad van de beroepsbevolking op te krikken. En toch denk ik dat dit een professor van het verleden is die redeneert op basis van weldra achterhaalde theorieën. Tussen nu en twintig jaar hebben we geen arbeidseconomen meer nodig. Waarschijnlijk zelf het tegendeel, door robotisering en artificiële intelligentie zal er moeten nagedacht worden over wat er na de “arbeid” moet komen. We zullen nood hebben aan vrijetijdseconomen en aan knappe koppen die gaan moeten nadenken over een rechtvaardige verdeling van de productie zodat de samenleving niet ontspoort.
Zou het kunnen dat ik zomaar de zomerhit 2026 te pakken heb? Eerst een tekst op de oude manier: met pen en papier. En vervolgens met behulp van “Suno” en enkele muzikale aanwijzingen er een leuk deuntje aan toegevoegd. Om dan met “Dzine”, “Flow” en “Whisk” af te reizen naar Kingston voor enkele leuke fotoshoots en video-opnamen. En dan alles in de mix van “Wondershare”. Je hebt het al begrepen: er is veel AI aan te pas gekomen.
Het resultaat staat hieronder. Laat me weten wat je ervan vindt.
