… the story of a family on the move
“Goosebumps” krijg ik als ik luister naar de Click Song van Miriam Makeba gebracht door de Zuid-Afrikaanse artieste Siki Jo-An. Kijk en luister maar even mee. De tweede video is van twee Peruviaanse meiden die hun kans wagen tijdens America Got Talent. En daar hou ik van de spontaniteit die de twee vrouwen uitstralen.
Peter
Back in Belgium … en onze korte vakantie zit er weer op. Precies lang genoeg om te acclimatiseren aan onze nieuwe omgeving. We gaan beiden weer van start op 1 september: Astrid als muzieklerares en ik als directeur “Economisch Beleid” op het ministerie.
Ik heb intussen tijdens onze werkonderbreking een nummertje van Oejeemulle van onder het stof gehaald dat het album “Coming 2 U” niet gehaald heeft. Beschouw het maar als een bonusnummer. Zeg me wat je vindt van de bijhorende video die een hedendaags verhaal probeert te vertellen. En dat verhaal is geïnspireerd op een recent gesprek met een Oekraïense dame die zich zorgen maakt over de gelatenheid van haar bejaarde moeder t.a.v. het veel voorkomende luchtalarm in de stad.
Peter
Kuala Lumpur
Het is het behaaglijke van het verblijf,
een warmte die zich nestelt in hart en lijf.
De spontane lach van jij die me niet kent,
die me insluit, en me met je groet verwent.
Een kosmopolitische wereld die me welkom heet,
zich met mij verbindt en elk verschil vergeet.
Een veilig gevoel dat door mijn aderen vloeit,
in het volle besef dat wat van binnen groeit:
Is dat wat ik nu weer verlaat, de ontstane band,
hier rust, zich niet verplaatst naar de overkant,
daar wacht een nieuw begin, nog te herbouwen,
en dat zich weer langzaam zal moeten ontvouwen.
Peter
Via sociale media krijgen we veel troep binnen. Ik denk dat we het daar over eens kunnen zijn. Maar af en toe duikt er uit de smurrie toch wel een pareltje op, en dan wil het ik het bewaren en delen. Onderstaand gedicht sprak me erg aan omdat het tegelijkertijd liefdevol en confronterend is. Het zet aan tot nadenken. Benieuwd wat jij ervan denkt!
Peter
Hé, beste muziekliefhebbers, het is zover. Ik heb 10 teksten met mijn pen bij elkaar geharkt. Nadien, de juiste studiomuzikanten gezocht, althans in mijn hoofd. En ze wat aanwijzingen gegeven tot het allemaal netjes klonk. Vervolgens alle songs “remastered” om de liedjes met een volle klank de wereld te kunnen insturen. Et voila, het eerste album is klaar. De groep heet Oejeemulle en bestaat uit twee muzikanten: Kpeinze Vannie en Kpeinze Vanwel. Dit zijn de kernleden maar worden wel aangevuld door een batterij andere muzikanten waaran de namen me ontglippen.
Een van de voordelen van de Maleisische boekenclub waarvan ik deel uitmaak, is dat ze vooral behapbare literatuur willen lezen, m.a.w. de boeken mogen niet te dik zijn en makkelijk verteerbaar binnen een tijdspanne van 1 maand. Recent hebben we volgende werken gelezen:
Mitch Albom – Mijn dinsdagen met Morrie
Mijn dinsdagen met Morrie. Iemand had me gewaarschuwd dat er traantjes zouden vloeien bij het einde van het boek. Mmmmhhhh, … niet dus. Daarvoor vind ik het boek net iets te veel doorspekt met “Bond Zonder Naam”- wijsheden.
Let wel ik heb veel bewondering voor de persoon Morrie die zijn spierziekte (ALS) met bijzonder veel kracht en inzicht in het menselijk bestaan draagt, maar dat betekent nog niet dat het een literair meesterwerk is.
Wie heeft dit boek nog gelezen? Ik ben bijzonder benieuwd naar jouw appreciatie van dit boek.
Ik heb mijn “out of office” aangezet. I’m taking a break. Maar voor de muziekliefhebbers laat ik mijn nieuwste creatie na. Enjoy!
Peter
Zo’n twee weken terug werd ik uitgenodigd voor een interculturele uitvoering van hedendaagse muziek. Dit was een samenwerking tussen Oostenrijkse en Maleisische artiesten. Waar ik evenwel niet op voorbereid was, was dat hedendaagse muziek anderhalf uur luisteren naar atonale klanken betekende, maar dan wel vepakt als klassieke meesterstukjes met nog een dirigent er bovenop.
“Een Vlam Tasmaanse Tijgers” van Charlotte Van den Broeck is een bijzonder boek en zeker het lezen waard. De Tasmaanse tijger is weliswaar uitgestorven, maar ik heb de vele bespiegelingen van de auteur rond dit buideldier met veel interesse in me opgenomen.
En ik spring onmiddellijk naar het einde van het boek waarin Professor Archer uit Australië het volgende zegt tegen de auteur: “Bedreigde dieren zitten vaak niet in hun optimale habitat. Hun leefomgeving verdwijnt, ze worden naar de rand ervan verdreven en komen daar vast te zitten.”
Ik heb er hier eentje in huis die het begrip “levenslang leren” belichaamt. Na een diploma economie studeerde mijn levensgezellin ook nog eens voor leerkracht muziek. En nog was het niet genoeg, want hier in Kuala Lumpur werd ze ook nog eens een beëdigd gids voor het Nationaal Museum van Maleisië. En nu is ze weer druk aan het studeren voor een diploma in de muziektherapie.
Muziektherapie? Ik hoor je al denken: wat is dat nu alweer? Gelukkig brengt AI raad: “muziektherapie is een methodische vorm van hulpverlening waarbij muzikale middelen binnen een therapeutische relatie worden ingezet om verandering, ontwikkeling, stabilisatie of acceptatie te bewerkstelligen. Het is een vorm van vaktherapie waarbij de focus ligt op doen en ervaren in plaats van alleen praten.”
