Zo’n twee weken terug werd ik uitgenodigd voor een interculturele uitvoering van hedendaagse muziek. Dit was een samenwerking tussen Oostenrijkse en Maleisische artiesten. Waar ik evenwel niet op voorbereid was, was dat hedendaagse muziek anderhalf uur luisteren naar atonale klanken betekende, maar dan wel vepakt als klassieke meesterstukjes met nog een dirigent er bovenop.
Ik was zo misnoegd en geteisterd dat ik na het concert op de terugweg naar huis de tekst van onderstaande song schreef. Mijn eega vond dat ik daar een videoclip met stripfiguren moest bij bedenken. Ik vond van niet, en dus heb ik twee versies gemaakt. Zeg me welke je verkiest?
Peter
Peter, ik vind de stripversie het best bij jou passend!
Ik hou erg van je AI filmpjes met die sympathieke rare mannekes die gekke dingen doen.
Maar ik mis de atonale muziek.
Niet geluisterd, maar blijf de volgende keer gewoon thuis. Droevig om je daar aan te ergeren. En vooral stop om AI voor alles te (mis) gebruiken… blijven denken en leven dat is wat telt… Artificieel, Jongens toch…