We zullen het eens over vlaggen hebben. De kleuren van de Belgische vlag staan netjes beschreven in de Belgische grondwet: rood, geel en zwart, en wel in die volgorde. Dat komt omdat de vlag in 1830 wel de Belgische driekleur had maar met horizontale banden, en met rood bovenaan. Pas in 1831, na de opmaak van de grondwet, besliste de regering om de vlag met verticale banden in te voeren, en met de zwarte kleur tegen de vlaggenmast. De nog prille Belgische staat wou zich op alle mogelijke manieren distantiëren van Nederland dat immers een vlag met horizontale banden had.
Lecture at UKM
Ze hadden me gezegd honderd, maar uiteindelijk bleek de aula propvol te zitten voor mijn gastcollege aan de Nationale Universiteit van Maleisië (UKM). En deze universiteit is een publieke universiteit en derhalve zijn de studenten overwegend Maleis en islamitisch. Het thema dat ik had gekozen was “Finding Common Ground” waarbij ik vooral zou inzoomen op wat ons bindt maar ook op wat ons scheidt. Dit laatste is niet evident omdat er in Maleisië een soort taboe bestaat op publieke discussies rond de drie R’en: “Religion, Royalty and Race”. Evenwel heb ik het toch gehad – op een niet-confrontationele wijze – over de scheiding van staat en religie, over gender en LGBTQi+rechten, en over de afschaffing van de doodstraf. En daar hadden de studenten een duidelijk andere mening over.
Haiku time
intussen…BLOG verwelkomt haikumeester Amma, die verkiest onder zijn pseudoniem te publiceren. Geniet van zijn haiku’s die zeer sterk door de natuur worden geinspireerd.
De meeuw Jonathan
Zwevend op de zachte wind
Een luchtacrobaat.
Schuimende golven
schrijven op het natte zand
boodschap van de herfst
Herfst is in het land
bomen kleuren geel en bruin
ze spiegelen zich.
In de blauwe lucht
Een vlucht wit-grijze duiven
Wikkelwakkelend.
Donkere wolken
Hangen aan het firmament
Staks komt de regen
Amma
P.S. Heb jij ook een haiku in je pen zitten, krabbel ze dan neer in de commentaar.
Ulasan buku
Momenteel ben ik verdiept in “Autobiografie van mijn lichaam” van Lize Spit. En daar is een goede reden voor, want in november komt Lize Spit naar Maleisië om deel te nemen aan het George Town Literary Festival. En dan wil ik alvast niet onbeslagen ten ijs komen. Maar in afwachting daarvan kijk ik goedkeurend terug op de laastse drie boeken die ik achterover gehesen heb.
Eric Chacour – Wat ik van je weet
“Wat ik van je weet” heb ik graag gelezen. Het perspectief van waaruit het verhaal verteld wordt, is eerder ongewoon. Het overgrote deel van het verhaal wordt verteld in de jij-vorm, en dat maakt het toch wel heel bijzonder. En ook blijf je lange tijd in het ongewisse over wie het verhaal nu eigenlijk vertelt.
De protagonist is zondermeer de jonge Egyptische arts Tarek die de dokterspraktijk van zijn vader overneemt. Hij is voorbestemd om kritiekloos in de voetstappen van zijn vader te treden, d.w.z. dokter zijn en een gezin stichten om alzo de goedkeuring van de familie en de goegemeente te krijgen. Maar dan ontmoet de arts Ali: een mooie jongen uit een achterstandswijk. Hun liefde brengt Tarek’s leven zo hevig in gevaar dat hij naar Montreal moet vluchten.
Tijdens zijn jarenlange ballingschap blijft hij betrokken bij zijn thuisland en de veranderingen die daar plaatsvinden. Hij heeft zijn gezin in Caïro achtergelaten, en zonder dat hij het weet hebben zijn vertrek en zijn homoseksualiteit diepe sporen achtergelaten in hun levens.
Ren Gill & The Big Push
Zoals zovelen laat ik me soms verleiden tot zinloze activiteiten. Je kent het wel. Je begint met één filmpje op je telefoon en een halfuur later heb je er al twee dozijn bekeken maar niets bijgeleerd. Nutteloos vertier. Maar heel af en toe zit er eentje tussen dat je aandacht trekt, dat je verder laat onderzoeken wat of wie je juist gezien hebt. Hi-Ren van Ren Gill is zo’n clip. Gebiologeerd heb ik naar het scherm getuurd. Twee zaken werden me onmiddellijk duidelijk: dit is een begenadigd muzikant maar ook een die veel pijn heeft geleden.
New Zealand
Australië was slechts een opstapje naar onze uiteindelijke bestemming: Nieuw-Zeeland. En wat een prachtig land is dat! We zijn van het noord naar het zuideiland getrokken met een mobilhome. De landschappen en de trektochten waren ongeëvenaard.
Maar wat me nog het meest verwonderde is dat het ook een soort pelgrimsplaats is voor de liefhebbers van de “Lord of the Rings”- en de “Hobbiton”-trilogieën. En dat gaat verder dan een verplicht bezoekje aan Hobbiton! Neem ik deel aan een uitputtende trektocht – de zogenaamde Tongariro Alpine Crossing – met een kleine groep voor mij onbekende stappers, regelmatig haalt er eentje een ring aan een ketting uit zijn zak voor een kiekje tegen een achtergrond die ook in de voornoemde films als decor zou zijn gebruikt. Waar een mens al niet belang aan hecht!
The Great Ocean Road & the Grampians
Melbourne is een stad die zeer kosmopolitisch aanvoelt. We hebben genoten van de graffiti in de stad. Graffitti heeft iets paradoxaals. Het maakt deel uit van een tegencultuur maar is tegelijkertijd ontegensprekelijk verbonden met die cultuur, en is als het ware een onderdeel ervan.
De ware reden van onze korte trip naar Australia was om de Great Ocean Road at te rijden. Een bijzondere ervaring want de “Twelve Apostles”, “London Bridge” en “the Grotto” zijn fenomenale natuurlijke iconen die een dergelijke trip onvergetelijk maken.
Wildlife Australia
Vorig jaar was ik ietwat teleurgesteld op onze trip van noord naar zuid Australië omdat we nagenoeg weinig dieren hebben gezien waarvoor dit land precies zo gekend is. Veel dode kangoeroes langs de weg, ja dat wel, maar geen enkel levend exemplaar dat we vrolijk wippend op ons netvlies konden branden. Dat was dit jaar dan wel anders. Meer nog, sinds kort weet ik nu dat Australië nog een hele resem andere buideldieren huisvest. Van klein naar groot heb ik het genoegen gehad volgende beestjes te ontmoeten: de potoroo, de pademelon, de wallaby en de kangoeroe. Maar nog het meest van al heb ik genoten van de koala’s. Die beestjes hebben iets kinderlijks, buitenaards, stoïcijns over zich. “Out of this world!”
Peter
Enshittification
“Enshittification” is een term in de Engelse taal die pas recent mijn pad heeft gekruist. In de Nederlandse taal spreekt men van platformverloedering, maar ik vind “enshittification” veel lekkerder bekken.
Als je het opzoekt in Google krijg je de volgende uitleg: “Enshittification is a term describing how two-sided online platforms like social media and search engines degrade in quality over time, first by benefiting users and then by exploiting them for revenue, ultimately making the platform worse for everyone but the platform owners.”
Van die kleine dingen
1. Bij “Kenny Hills Bakers” kopen we ons brood, maar ik ben ook nog om een andere reden verlekkerd op deze plaats. Hier vindt men de beste Tiramisu in Kuala Lumpur. Heerlijk van smaak door de toevoeging van een scheut rum. Helaas sinds kort wordt dit succesartikel niet meer verkocht. Wanneer ik peil naar de reden komt slechts een vaag antwoord, maar ik vermoed dat een of andere moefti gedreigd heeft met een boycot van het Malei-segment van de samenleving zolang er alcohol geserveerd wordt in deze zaak, ook al is het vermengd in een gebak. Jammer!
2. Dennis Ignatius is een gepensioneerde Maleisische diplomaat. Hij heeft een blog waarop hij bijzonder kritische artikels post over het beleid alhier. Sinds kort krijg ik geen meldingen meer dat er nieuwe artikelen zijn. Op mijn vraag naar het waarom, kwam slechts een weinig bevredigend antwoord. Maar deze week vernam ik dat de auteur en zijn vrouw “voorzichtig” zijn geworden nadat ze bedreigd werden uit anonieme hoek. Jammer!