… the story of a family on the move
Er was hier vorige week wat gegniffel in de diplomatieke gemeenschap. Wie was nu beter af: Singapore of Maleisië, nu de namen gekend zijn van de door Trump aangestelde ambassadeurs voor die twee landen. De ambassadeur voor Singapore lijkt alvast niet zeer beslagen ten ijs te komen voor wat betreft zijn kennis over de politiek en economie van zijn nieuwe standplaats. Kijk maar even mee.
Ik heb even getwijfeld over de titel die ik aan dit stukje wou meegeven. Ik wou het eerst “Afschakelen” heten, want daarover gaat deze tekst wel degelijk, maar “Penang Hill” is ook toepasselijk want daar werden onderstaande kiekjes genomen.
Ik waan me even in het binnenland van Suriname, maar ik ben wel degelijk niet daar. We zijn hier met zijn twee aan het varen op een “longboat” op de Temburong river in Brunei, maar het majestueuze overweldigende gevoel van te vertoeven tussen oerbos aan beide kanten van het water is hetzelfde.
We reizen hier wat rond in de regio! De landen aan het afhaken waar we nog niet zijn geweest. Deze keer is Laos aan de beurt. Luang Prabang staat al langer op het lijstje. De naam van deze oude hoofdstad heeft voor mij zo’n mysterieuze ondertoon? Hoe dat komt weet ik niet. We waren daar vroeg uit de veren om de monniken van de stad te voederen. Op weg naar Luang Prabang zijn we gestopt in Vang Vieng. En daar hebben we onze angsten overwonnen door in een paramotor over de bergen te zweven. Een unieke belevenis die we zo weer zouden overdoen. Vientiane is de hoofstad die zowat iedereen overslaat. Onterecht want het Lao Art Museum is een bezoekje waard. Zoveel kunstig houtsnijwerk bij elkaar heb je nog nooit gezien.
Ik ben sinds kort lid van een boekenclub in Kuala Lumpur. Alleen maar vrouwen, behalve mezelf dan. En het is best wel gezellig, want bij elke samenkomst worden er lekkere hapjes geserveerd uit het land van de gastvrouw om de boekbespreking licht verteerbaar te houden. En ook het basisidee van de club is vrij simpel: één boek per maand, dat niet te dik is, in een telkens andere setting.
Heb je je al ooit afgevraagd waarom er in Suriname links wordt gereden? En dit in een voormalige Nederlandse kolonie! Een eenduidig antwoord bestaat niet, maar er zijn wel meerdere elementen die een begin van antwoord kunnen vormen.
Er zijn natuurlijk de obligate wensen, en ik wil er niet aan voorbijgaan, dus eerst en vooral een goede gezondheid toegewenst, alsook uitstekende familiale relaties en een uitgebreide vriendenkring en uiteraard genoeg bestaansmiddelen.
Je kan moeilijk in Azië wonen en zomaar achteloos voorbijgaan aan het literair talent dat hier voorradig is. Aangezien ik van krimi’s hou, ben ik eens gaan rondneuzen wie hier wat doet op dit terrein, en zodoende ben ik terecht gekomen bij twee interessante auteurs uit Singapore: Shamini Flint en Ovidia Yu. Evenwel heb ik de lokale leespartij royaal overgoten met een Vlaamse saus!
One time “Shamini Flint”
“A most peculiar Malaysian murder” is het eerste boek in de reeks “Inspector Singh investigates”. En dat deze moordzaak zich afspeelt in Maleisië was voor mij een extra troef. Het verhaal draait rond een bekend Singaporees model dat in Maleisië tot de doodstraf is veroordeeld voor de moord op haar echtgenoot.
Dit detectiveverhaal is interessant omdat het een inkijk geeft in de Maleisische samenleving. Je leest er wat de consequenties zijn van een gemengd huwelijk tussen een Singaporese vrouw van Chinese afkomst en een moslim uit Maleisië. Zo heb je in Maleisië, waar de Islam de officiële godsdienst is, als niet-islamitische vrouw sowieso weinig rechten als het op een scheiding aankomt.
Eveneens wordt de ontbossingsproblematiek in Borneo belicht en krijgt het zelfs een bijzondere plaats in de afwikkeling van het verhaal.
Dit jaar was Jeroen Olyslaegers te gast op de Belgische residentie voor een literaire avond met de Nederlandstalige gemeenschap. Wat een plezier om hem op de residentie te hebben. Een kenmerk omschrijft deze auteur misschien nog het best: “waarachtig”.
Zijn recente boeken – “Wil” en “Wildevrouw” – had ik al lang achterover gehesen, zelfs nog vooraleer van zijn komst naar Kuala Lumpur sprake was. Maar ter voorbereiding had ik wel naar de volledige podcast over “De Wereld van Wildevrouw” op de site van de VRT geluisterd. Voor wie van geschiedenis houdt, en dan al zeker van onze Vlaamse gouden eeuw, is dit een echte aanrader. Daarvan heb ik genoten.
Ik heb al een tijdje mijn keyboard laten rusten, verbaasd over de wereld rond mij heen die ik met moeite nog herken. Ook zie ik mensen afhaken, alsof niets nog zin heeft. Eerst was er Anuna De Wever die alle huidige klimaatinspanningen wegzet als gerommel in de marge. En dan was er de klimaatexperte Valérie Trouet die er de brui aan geeft. En geef ze maar eens ongelijk!