Postmodern Jukebox

Postmodern Jukebox”: hier moet je naar kijken en vooral naar luisteren! Dit is een groep van wisselende muzikanten rond Scott Bradley. Zij brengen hedendaagse nummers in een jasje van jazz, ragtime of swing. De videoclips van de groep gaan vaak viraal. Het nummer “All About That Bass” is intussen al meer dan 8 miljoen keer bekeken. Maar mijn voorkeur gaat uit naar “Burn”. De stem van de linkse zangeres in dat nummer doet me aan Amy Winehouse denken, de middelste heeft een goddelijke klank en doet me wegdromen in het niets, en de rechtse is gewoon leuk om naar te kijken.

All About That Bass;Burn
play-sharp-fill

Peter

Lekker lang lezen

Ken je dat liedje van Meat Loaf: “Two Out Of Three Ain’t Bad?” Welnu, zo is het me recent ook literatuursgewijs vergaan.

1. Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert

Joel Dicker - De waarheid over de zaak Harry QuebertDe waarheid over de zaak Harry Quebert” heb ik uitgelezen als een trein (toen de treinen nog snel en stipt waren!). Het is een intrigerend verhaal over een jonge schrijver, Marcus Goldman, die verwikkeld geraakt in een moordzaak waarbij zijn leermeester-professor, Harry Quebert, betrokken is.

De waarheid over de zaak Harry Quebert” heb ik uitgelezen als een trein (toen de treinen nog snel en stipt waren!). Het is een intrigerend verhaal over een jonge schrijver, Marcus Goldman, die verwikkeld geraakt in een moordzaak waarbij zijn leermeester-professor, Harry Quebert, betrokken is.

Het verhaalt start met Marcus Goldman die een “writer’s block” heeft en zich voor hulp wendt tot Harry Quebert. Die is ietwat vereenzaamd en geeft graag advies aan zijn voormalige pupil. Dan wordt bij toeval in de tuin van Harry Quebert het stoffelijk overschot gevonden van een jonge vrouw samen met het originele script van het eerste boek van de professor. Alles wijst in de richting van Harry Quebert. De elektrische stoel dreigt…

Continue reading “Lekker lang lezen”

Het slechtste boek

DenisJohnson-DeLachendeMonstersIk weet het nu al zeker: het slechtste boek dat ik in 2015 zal gelezen hebben is “De Lachende Monsters” van Denis Johnson.

Ik had me wederom eens laten verleiden door de achterflap. “Met elk boek is Denis Johnson weer een nieuwe schrijver, en al die schrijvers zijn even goed.” Dat schrijft ene Tommy Wieringa. Die staat waarschijnlijk op de loonlijst van de uitgever van het boek (De Bezige Bij).

Maar de man heeft nog fans. Dirk-Jan Arensman schrijft in het Parool : “Een cultschrijver met een duizelingwekkende veelzijdigheid. … Een wervelende literaire spionageroman. Een waar spiegelpaleis aan intriges. … Maar de grootste kracht is ook nu weer Johnsons proza: zijn grimmige oneliners en vervreemdende, filmische beelden; de manier waarop hij de sfeer van Afrika in Graham Greeneachtige details tot leven wekt en je meevoert in zijn moderne Heart of darkness.” Die Nederlanders zijn allemaal knettergek. Ik weet niet waar die recensenten de mosterd halen, maar ik heb lang genoeg in Oeganda verbleven – een deel van de setting in “De Lachende Monsters” – om te weten dat ik geen enkel herkenningspunt heb ervaren. Niet eenmaal! Puur masochisme heeft me tot het einde gedreven, en dat was even teleurstellend als het begin.

Continue reading “Het slechtste boek”

Een hete leesherfst

Hieronder staan drie detectives om de aangekondigde stakingen – zonder veel gepieker over onze nationale politiek – te overbruggen. Je kan er immers ook thuis altijd een hete herfst van maken op een aangename manier!

1. “The Coroner’s Lunch” van Colin Cotteril

Na het lezen van het eerste blad (hieronder) wist ik het al: hier ga ik van genieten.

Colin Cotteril - The Coroner's Lunch“People’s Democratic Republic of Laos, October 1976

Tran, Tran and Hok broke through the heavy end-of-wet season clouds. The warm night air rushed against their reluctant smiles and yanked their hair vertically. They fell in a neat formation, like sleet. There was no time for elegant floating or fancy aerobics; they just followed the rusty bombshells that were tied to their feet with pink nylon string.

Tran the elder led the charge. He was the heaviest of the three. By the time he reached the surface of Nam Ngum reservoir, he was already ahead by two seconds. If this had been the Olympics, he would have scored a 9.98 or thereabouts. There was barely a splash. Tran the younger and Hok-the-twice dead pierced the water without so much as a pulse-beat between them.

A quarter of a ton of unarmed ordnance dragged all three men quickly to the smooth muddy bottom of the lake and anchored them there. For two weeks, Tran, Tran and Hok swayed gently back and forth in the current and entertained the fish and algae that fed on them like diners at a slow moving noodle stall.”

Geef toe: deze introductie is om zich te verkneukelen in wat komen gaat.

Continue reading “Een hete leesherfst”

Gelezen in het najaar 2014

Niccolò Ammaniti - Ik Ben Niet BangIk ben niet bang” van Niccolò Ammaniti is een van de betere boeken die ik in 2014 gelezen heb. Het verhaal speelt zich af tijdens de heetste zomer van de 20ste eeuw in een klein dorpje in Zuid-Italië. Er staan amper vijf huizen.

Terwijl de ouderen binnen schuilen tegen de hitte, trekken zes kinderen er met hun fietsen op uit, in de door de zon geteisterde, desolate omgeving. Wanneer ze in een verlaten en onbewoonde boerderij op onderzoek uitgaan, stuit de negenjarige Michele Amitrano op een geheim, een geheim dat zo indrukwekkend en zo verschrikkelijk is dat hij niemand erover durft te vertellen. Om in het reine te komen met zijn ontdekking, moet Michele over morele dilemma’s heen stappen en de strijd aangaan met zijn geweten.

“Ik ben niet bang” is een schitterende “Coming of Age”-roman, waarbij de auteur zich op verbluffende wijze verplaatst in de geest van een kleine jongen die heen en weer geslingerd wordt tussen onschuld en medeplichtigheid.

Continue reading “Gelezen in het najaar 2014”

Backup man

Dat vrouwen emotionele wezens zijn, wist ik al langer. Mocht hij nog leven, dan zou Franz Liszt dit zeker beamen. Tijdens zijn hoogtijdagen verscheurden de vrouwen zijn zijden zakdoekjes en fluwelen handschoenen om onder mekaar te verdelen als souvenir aan zijn concerten. Zeker droomden ze tijdens zijn bravourestukjes dat hij hun lichamen beroerde met zijn vingervlug handspel.

Continue reading “Backup man”

Viola organista

Moregem: Sint-PietersstoelWat een sensatie! Ik zit hier in het pittoreske Sint-Pietersstoelkerkje van Moregem, voor de gelegenheid omgetoverd tot een kleine concerthal. Sławomir Zubrzycki speelt op zijn viola organista. Dit instrument klinkt als een viola da gamba, maar ziet eruit als een klavecimbel.

De viola organista werd ontworpen door Leonardo Da Vinci. Door de eeuwen heen waagden verschillende instrumentenbouwers zich aan een eigen versie, maar meestal belandde het even snel weer in de vergetelheid. Geen enkel van die instrumenten werd bewaard. Met alleen maar de plannen van Leonardo Da Vinci en overgebleven partituren, bouwde de Poolse pianist, componist en instrumentenbouwer Sławomir Zubrzycki zijn eigen exemplaar.

Continue reading “Viola organista”