Sit back and relax! Prepare yourself a “cuba libre” or “piña colada” with a little extra Brugal rum, and enjoy the feel of the Carribean. Next put on your dancing shoes, some white trousers and finish with a straw hat. You are now ready to start the music player. Feel the rhythm, get absorbed by the music, invite your partner for a dance and start practising some Bachata steps. You are doing all right!
Category: Kunsten
Dominican Days
Een goed boek over je reisbestemming verdubbelt het plezier (althans bij mij, want als je niet van lezen houdt, dan zullen je ogen slechts slepen over het papier op zoek naar ander en beter vertier). Een goed boek is als de spreekwoordelijke kers op de taart en als het je meer inzicht verschaft in de cultuur of de geschiedenis van een land dan kan dat aan je reis net die extra dimentie geven die het verschil uitmaakt tussen banaal en bijzonder.1
“Dominican Days” van “Peter Lane” is zo’n boek: een absolute aanrader voor reizigers naar de Dominicaanse Republiek. Het is geen taalkundig hoogstandje, maar de combinatie van een hoofdstuk “geschiedenis” wisselend met een hoofdstuk “persoonlijke belevenissen” werkt wonderbaarlijk wel. In geen tijd wordt je opgezogen door de plannen van Cristóbal Colón en zijn nazaten, door de strijd met de Haïtianen, en in een veel later stadium door de fratsen van de presidenten Trujillo (de Stalin van de Caraïben) en Balaguer (die op subtiele wijze de Trujillo-clan onttroonde, maar daarom niet minder wreedaardig was). Maar ook het persoonlijk wedervaren van de auteur is best interessant omdat het op voortreffelijke wijze de eerste ervaring van het leven en werken in een tropisch land beschrijft en dat op een zeer herkenbare wijze voor allen die in dezelfde voetsporen zijn getreden.
Vrouwendag
Maandag aanstaande is het 8 maart: internationale vrouwendag.
In Washington DC en omstreken hebben zwarte gestudeerde vrouwen een probleem, méér nog: een levensgroot probleem. Tegenover elke drie zwarte gestudeerde vrouwen staat er slechts één zwarte gestudeerde man. Het gevolg daarvan laat zich makkelijk 
raden: vele zwarte vrouwen zijn “single” en eindeloos gekneld in de groef van steeds hetzelfde lied dat hen doet wachten op die ene zwarte ridder die hen zal bevrijden van een monotoon en eenzaam bestaan.
Die vrouwen worden nu echter meer en meer aangeraden om ook eens over het muurtje te kijken en de sierlijke tuinen van de blanke buurman te verkennen. Witte mannen hebben daarbij niks te vrezen want sinds kort bestaat er een handleiding die hen moet helpen de “overstap” te wagen. In “Alleen Maar Nette Mensen” van Robert Vuijsje onderscheidt de auteur drie types van zwarte vrouwen: de “Sherida-ketting”, de “Switch-hitter” en de “Bounty”. Laat me de pret niet bederven: geïnteresseerde kandidaten lezen best dit boek teneinde proefondervindelijke teleurstellingen te voorkomen.
Irresistible Soundtracks
Heb je dat ook soms? Dat iemand je na een vertoning in de bioscoop zegt dat de muziek bij de film schitterend was en dat jij – na een korte beschouwing – alleen maar kan toegeven dat je niet eens gemerkt hebt dat er een “soundtrack” bij de film was. En misschien is dat ook wel goed. Misschien heeft de muziek haar ondersteunend doel om je volledig te laten wegzinken in het verhaal volledig bereikt. Maar soms, heel soms, gebeurt net het omgekeerde: dan hoor ik een liedje dat me zo aangrijpt dat ik pas tevreden ben als ik het aan mijn collectie heb toegevoegd.
Zo bekeek ik onlangs Ca$h en was ik onmiddellijk helemaal verkocht door ”I Got A Thing For You” aan het begin van de film. Zo duister en zo sfeervol en dan nog van een artiest waar ik nog nooit van gehoord had: “Jim Bianco”. Hij doet me wat denken aan de vroege Tom Waits.
Jim Bianco – I Got A Thing For You
“I Put A Spell On You” daarentegen kende ik natuurlijk al langer in de versie van “Creedance Clearwater Revival”, maar de originele versie van “Screamin’ Jay Hawkins” is veel meer beklijvend. Ik hoorde dit lied voor het eerst tijdens het bekijken van “Stanger Than Paradise”, een film van “Jim Jarmusch” waar ik me overigens niets meer van herinner.
Wintermélopée
Over de sneeuw schuift de korte slee
Over de korte slee dwarrelt eindeloos de sneeuw
Onder de sneeuw op de korte slee schuift de man gedwee
Langs de huizen langs de straten vol met witte daken
Schuift de sneeuw in trage plakken naast de man en zijn slee
Zo zijn ze gezellen de man en zijn slee, met zijn twee
Ebben ze weg achter een gordijn van sneeuw
Peter
Edie Brickell – Good Times
Hier is ie dan! Ik sleep hem al mee sinds mijn eerste Windows 95-machine. Toen er af en toe ook nog eens iets echt leuks werd meegeleverd bij de aanschaf van een nieuwe computer. Het is een videoclip van Edie Brickell. Het is één van de weinige clips waar het beeld zich perfect verhoudt tot de tekst en de muziek. “It strikes the right balance,” en ik heb dan ook zelden een clip gezien die zo’n goed gevoel nalaat. Tenzij jij er een andere kent natuurlijk!
Paramaribo – Owru jari
OK dan, na twaalf jaar was ik weer helemaal terug in Paramaribo. Ik heb Parbo Biri gedronken aan de Waterkant, bami en bakabana met pindasaus gegeten op Blauwgrond, gedanst aan ‘t Vat op de tonen van Lieve Hugo, gefeest met de mensen van Financiën in de nieuwe congreshal aan de Lim A Po straat, geborreld met vrienden op Reeberg, de Optimist ontdekt aan de Verlengde Gemenelandsweg, Borgoe-cola geproefd in Toti Oso, de doorsteek van de Commisssaris Weitinghweg naar Welgedacht A verkend, krontokuku en huisbereid gemberbier van tante Susan gedegusteerd. Kortom, ik heb genoten en ik voelde me onmiddellijk weer helemaal thuis.
Paramaribo op oudejaarsdag is een sensatie. Bekijk de video hieronder over hoe het er aan toegaat in de binnenstad op de laatste dag van het jaar. En voor zij die ook nog wat kiekjes willen kijken, volgt er een mooie fotoreportage. Geniet ze!
p://intussen.blog/fotos/Pagara.jpg”]
Peter
Ramses Shaffy
Ramses Shaffy is niet meer. Verdwenen maar niet vergeten. Hij leeft verder in de liedjes van mijn jeugd. Hoeveel plezier hebben we niet aan hem beleefd? Wie kent er niet: “We zullen doorgaan”? Wie heeft er niet in een intiem moment een verbasterde versie van dit liedje mee gezongen? Ramses Shaffy stond voor een ongebreideld geloof in het goede in de mens. Niet te beteugelen was hij in “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”: een synopsis van het leven. En ook “Pastorale” en “Sammy” getuigen van een levenskracht die voor altijd in het collectief Nederlandstalig geheugen gegrift staat.
Hai-koekoe
Pas op met haiku’s
omdat wie daarin pleziert
dra de EU bestiert
Heeft u ook zo’n ongelooflijke hoeveelheid haiku’s in uw binnenzak zitten? Ik lees ze graag als reactie op deze post.
Peter
Alaa el-Aswany
Het gebeurt niet vaak, maar toch af en toe, dat je in de auto blijft zitten nadat je reeds lang op je bestemming bent aangekomen, om een interview op de radio tot het einde te beluisteren.
Zo overkwam het me toen ik naar de Egyptische schrijver Alaa el-Aswany aan het luisteren was op de BBC. Het was ten dele door het timbre van zijn stem, ten dele door de grappige manier waarop hij Engels praatte, maar vooral door wat hij zei, dat ik achter het stuur van de wagen bleef plakken. Wauw, zo’n man zou best wel mijn tandarts mogen zijn!
“Friendly fire” is zijn nieuwste boek, bestaande uit een aantal kortverhalen, en zeker het lezen waard, maar toch zou ik je willen aanraden “The Yacoubian Building” eerst te lezen. In dit gebouw had de schrijver in het echte leven zijn tandartspraktijk. Mocht ik in Caïro wonen, ik zou de building zeker gaan bezichtigen.