Heb je dat ook wel eens dat je een roman koopt en denkt: “pfff… wanneer ga ik dat ooit helemaal uitlezen?” Thans heb ik een klepper van 1500 bladzijden op het nachtkastje liggen van Vikram Seth. “A Suitable Boy” is het relaas van een Indische familie die op zoek gaat naar een geschikte huwelijkskandidaat voor hun dochter. Ik ben reeds genoeg geïntrigeerd door de eerste 50 pagina’s om het boek niet aan de kant te schuiven, maar het tempo waarmee ik voortgang maak laat me vermoeden dat de Potomac dit jaar weer eerder zal dichtvriezen dan dat ik de laatste bladzijde zal omslaan.
Category: Kunsten
Voor al zij… Astrid en Myriam
Voor al zij die er niet bij konden zijn, op weg naar veelbelovende vakantieoorden, of net het omgekeerde, op weg naar de heimat, maar nog niet dichtbij genoeg, voor al zij die ergens hoog en droog in de lucht hingen of zich aan de andere zijde van de Pyreneeën bevonden, voor al zij die zo graag wilden maar eenvoudig weg niet konden, gebonden door andere afspraken, voor al zij … zijn er nog steeds videoclips. Geniet ze!
World Cup 2010
Het is al weer een tijdje geleden. Ik heb mijn blog verwaarloosd, maar niet zonder reden. Ik heb mij terug gestort op mijn oude liefde: “digitale video editing”. Er is me hierbij het volgende opgevallen: vroeger ondervond je immense moeilijkheden bij de in- en output van video, maar voor de bewerking van videos kon je rekenen op superbe software (o.a. Adobe Premiere 4.0). Thans heb ik geen moeite meer met het importeren en exporteren van video, maar de “editing-software” is meestal “middle-of-the road”. Voorgekauwde opties laten je dan misschien wel even euforisch zijn over het behaalde resultaat, maar doden creativiteit op langere termijn. De democratisering van het vastleggen van bewegende beelden heeft alvast geleid tot een nivellering van de bewerkingsmogelijkheden daarvan. Jammer!
To read or not to read
De “Limerick” aan het Sint-Pietersstation in Gent is reeds geruime tijd mijn favoriete boekhandel. Omdat ik recent in Istanbul was, liet ik me verleiden tot de aankoop van het “Het zwarte boek”: een roman van de Turkse schrijver Orhan Pamuk, die – zo vertelde me de voorflap – in 2006 de Nobelprijs voor Literatuur kreeg. Wat een vergissing: niet de schrijver maar de lezer die het laatste blad van deze 600-pagina’s tellende turf kan omdraaien, verdient de Nobelprijs. Zelden heb ik ‘s avonds zoveel liever de slaap verkozen dan het eindeloos gemeander van “Het zwarte boek”. Welke masochistische lezer stuurt me als eerste zijn adres zodat ik het hem gratis kan toesturen? Ongeschonden en ongelezen na pagina 325!
República Dominicana
Sit back and relax! Prepare yourself a “cuba libre” or “piña colada” with a little extra Brugal rum, and enjoy the feel of the Carribean. Next put on your dancing shoes, some white trousers and finish with a straw hat. You are now ready to start the music player. Feel the rhythm, get absorbed by the music, invite your partner for a dance and start practising some Bachata steps. You are doing all right!
Dominican Days
Een goed boek over je reisbestemming verdubbelt het plezier (althans bij mij, want als je niet van lezen houdt, dan zullen je ogen slechts slepen over het papier op zoek naar ander en beter vertier). Een goed boek is als de spreekwoordelijke kers op de taart en als het je meer inzicht verschaft in de cultuur of de geschiedenis van een land dan kan dat aan je reis net die extra dimentie geven die het verschil uitmaakt tussen banaal en bijzonder.1
“Dominican Days” van “Peter Lane” is zo’n boek: een absolute aanrader voor reizigers naar de Dominicaanse Republiek. Het is geen taalkundig hoogstandje, maar de combinatie van een hoofdstuk “geschiedenis” wisselend met een hoofdstuk “persoonlijke belevenissen” werkt wonderbaarlijk wel. In geen tijd wordt je opgezogen door de plannen van Cristóbal Colón en zijn nazaten, door de strijd met de Haïtianen, en in een veel later stadium door de fratsen van de presidenten Trujillo (de Stalin van de Caraïben) en Balaguer (die op subtiele wijze de Trujillo-clan onttroonde, maar daarom niet minder wreedaardig was). Maar ook het persoonlijk wedervaren van de auteur is best interessant omdat het op voortreffelijke wijze de eerste ervaring van het leven en werken in een tropisch land beschrijft en dat op een zeer herkenbare wijze voor allen die in dezelfde voetsporen zijn getreden.
Vrouwendag
Maandag aanstaande is het 8 maart: internationale vrouwendag.
In Washington DC en omstreken hebben zwarte gestudeerde vrouwen een probleem, méér nog: een levensgroot probleem. Tegenover elke drie zwarte gestudeerde vrouwen staat er slechts één zwarte gestudeerde man. Het gevolg daarvan laat zich makkelijk 
raden: vele zwarte vrouwen zijn “single” en eindeloos gekneld in de groef van steeds hetzelfde lied dat hen doet wachten op die ene zwarte ridder die hen zal bevrijden van een monotoon en eenzaam bestaan.
Die vrouwen worden nu echter meer en meer aangeraden om ook eens over het muurtje te kijken en de sierlijke tuinen van de blanke buurman te verkennen. Witte mannen hebben daarbij niks te vrezen want sinds kort bestaat er een handleiding die hen moet helpen de “overstap” te wagen. In “Alleen Maar Nette Mensen” van Robert Vuijsje onderscheidt de auteur drie types van zwarte vrouwen: de “Sherida-ketting”, de “Switch-hitter” en de “Bounty”. Laat me de pret niet bederven: geïnteresseerde kandidaten lezen best dit boek teneinde proefondervindelijke teleurstellingen te voorkomen.
Irresistible Soundtracks
Heb je dat ook soms? Dat iemand je na een vertoning in de bioscoop zegt dat de muziek bij de film schitterend was en dat jij – na een korte beschouwing – alleen maar kan toegeven dat je niet eens gemerkt hebt dat er een “soundtrack” bij de film was. En misschien is dat ook wel goed. Misschien heeft de muziek haar ondersteunend doel om je volledig te laten wegzinken in het verhaal volledig bereikt. Maar soms, heel soms, gebeurt net het omgekeerde: dan hoor ik een liedje dat me zo aangrijpt dat ik pas tevreden ben als ik het aan mijn collectie heb toegevoegd.
Zo bekeek ik onlangs Ca$h en was ik onmiddellijk helemaal verkocht door ”I Got A Thing For You” aan het begin van de film. Zo duister en zo sfeervol en dan nog van een artiest waar ik nog nooit van gehoord had: “Jim Bianco”. Hij doet me wat denken aan de vroege Tom Waits.
Jim Bianco – I Got A Thing For You
“I Put A Spell On You” daarentegen kende ik natuurlijk al langer in de versie van “Creedance Clearwater Revival”, maar de originele versie van “Screamin’ Jay Hawkins” is veel meer beklijvend. Ik hoorde dit lied voor het eerst tijdens het bekijken van “Stanger Than Paradise”, een film van “Jim Jarmusch” waar ik me overigens niets meer van herinner.
Wintermélopée
Over de sneeuw schuift de korte slee
Over de korte slee dwarrelt eindeloos de sneeuw
Onder de sneeuw op de korte slee schuift de man gedwee
Langs de huizen langs de straten vol met witte daken
Schuift de sneeuw in trage plakken naast de man en zijn slee
Zo zijn ze gezellen de man en zijn slee, met zijn twee
Ebben ze weg achter een gordijn van sneeuw
Peter
Edie Brickell – Good Times
Hier is ie dan! Ik sleep hem al mee sinds mijn eerste Windows 95-machine. Toen er af en toe ook nog eens iets echt leuks werd meegeleverd bij de aanschaf van een nieuwe computer. Het is een videoclip van Edie Brickell. Het is één van de weinige clips waar het beeld zich perfect verhoudt tot de tekst en de muziek. “It strikes the right balance,” en ik heb dan ook zelden een clip gezien die zo’n goed gevoel nalaat. Tenzij jij er een andere kent natuurlijk!