Vaderland & Wildevrouw

Ik heb me voorgenomen me door de Cromwell-trilogie van Hilary Mantel heen te bijten, alsook door de 7-delige serie van Het Bureau door JJ Voskuil.  Maar af en toe lees ik er iets anders tussen door. Hieronder twee boeken die meer dan de moeite waard zijn om de kerstperiode al lezend door te komen.

Fernando Aramburu - VaderlandFernando Aramburu – Vaderland

Dit is een heel bijzondere roman. Het vertelt de geschiedenis van twee families in Spaans Baskenland. Aanvankelijk konden de families bijzonder goed met elkaar opschieten: de moeders waren hartsvriendinnen en de vaders amateurwielrenners die in het weekend samen evenveel tijd doorbrachten op de fiets als in het café.

Maar alles verandert wanneer de zoon uit de ene familie zich aansluit bij de ETA en de vader van de andere familie, die een geslaagde zakenman is, weigert een bijdrage te doen aan die Baskische afscheidingsbeweging. De spanningen leiden uiteindelijk tot een aanslag waarbij de zakenman het leven verliest.

Meer interessant echter is hoe dit een impact heeft op de nabestaanden van de twee families. Dat wordt psychologisch heel mooi uitgewerkt. En verder krijg je een mooie inkijk in de groepsdruk van een dorp dat zich achter de idealen van de ETA kon scharen.

Ik heb dit boek bijzonder graag gelezen.

Continue reading “Vaderland & Wildevrouw”

Stromae – Santé

Op de komst van sommige artiesten zit je nu toch echt niet te wachten. Neem nu ABBA, die lijken wel uit de doden te zijn opgestaan, wat ook nog wel eens zou kunnen kloppen, want aan hun nieuwe songs kleeft alvast – wat mij betreft – een lijkgeurtje. Als dit het is, laat maar zitten.

Helemaal anders vind ik de comeback van Stromae. Dat is gewoon een geniale artiest met fantastische muziek in een clip die ook nog eens fris oogt, en met een maatschappijkritische tekst er bovenop. Na Jacques Brel waarschijnlijk de grootste artiest die op ons stukje aardkluit zal rondgelopen hebben.

Wat vind jij?

video
play-sharp-fill


Peter

Astrid Belliot – Lobi Singi

Op het Surinaams televisiestation STVS werd er op 6 oktober in het programma ‘In the Spotlight’ een ode gebracht aan Herman Cristoffel Snijders. Hij was een componist, dirigent en trombonist, die heel veel betekend heeft voor de Surinaamse muziek. In onderstaande clip komt een heel bijzondere artiest voor. Kijk maar even mee!

video
play-sharp-fill

Wil je het volledige programma “Ode aan Herman Christoffel Snijders” bekijken, klik dan << hier >>.

Peter

Gustav Klimt

Wat een liederlijk leven heeft die man toch geleid! Het zou heden ten dage in onze woke maatschappij alleen maar op onbegrip zijn onthaald. Gustav Klimt huwde nooit en woonde bij zijn moeder en zussen, maar zou wel veertien kinderen hebben verwekt bij zijn vele minnaressen. Nochtans staren we nu met zijn allen naar zijn kunst en prijzen we zijn genialiteit. Is het omdat het in het verleden is dat we minder bekrompen worden en beter in staat zijn de kunst van de persoon te scheiden?

video
play-sharp-fill

“Klimt, the immersive experience” is nog te bewonderen tot 28 oktober in de Hortagalerij in Brussel. Wat mij betreft een absolute aanrader!

Peter

No money, no life!

“Hé, dat nummertje ken ik,” riep ik enthousiast, “dat is van Remmy Ongala.” De aanwezige Tanzanianen schudden meewarig het hoofd. Weer een blanke die het beter weet! “Neen, het is van Cosmas Chidumule,” pareerden ze eenstemmig.” Ik ben het nadien gaan uitpluizen, en wat blijkt: we hebben beiden gelijk. “No money, no life”, want zo heet het nummer, is verschenen op een plaat van Remmy Ongala, op het Real World label van Peter Gabriel, maar de zanger was Cosmas Chidumule.

Overigens heb ik een oude opname teruggevonden waarop Remmy Ongala en Cosmas Chidumule samen het nummer brengen in uitsluitend het Swahili. De versie die ik ken is een mix van Engels en Swahili. Kijk maar even mee, hoe broeierig het er hier aan toeging in de jaren 90.

video
play-sharp-fill

Peter

Promoting female artists in Tanzania

All the artists

Op zondag 27 juni was het weer zo ver! Voor de tweede maal op rij organiseerden mijn wederhelft (sommige zeggen “my better half”) en ik een expositie van Tanzaniaanse artiesten in de tuin van de residentie. Deze keer lag de focus op kunst gemaakt door vrouwen. Zesentwintig vrouwen toonden hun werken, maar er waren ook wat mannelijke kunstenaars die zich verdienstelijk hadden gemaakt met het omkaderen van hun vrouwelijke collega’s. Een kleine catalogus van wat er te zien was, kan je <<hier>> downloaden. Het was wederom een groot succes.

Mama Balozi and Poni YengiMe, Mama Balozi and Happy RobertsBalozi and Tura Editha Gyindo

Peter