… the story of a family on the move
De allerslimste mens ter wereld mag men – wat mij betreft – zoeken onder geschiedkundigen, filosofen, wiskundigen en statistici, en als het even kan onder die personen die alle voornoemde vakgebieden combineren en verwerken tot iets begrijpbaars zodanig dat het simpel lijkt.
De schoonheid van de dingen echter ligt wel bij de geest die ze aanschouwt.
Omdat de woorden reeds gedeeltelijk in onbruik zijn, maar ik toch nog over een aanzienlijke platenstapel beschik, besloot ik al mijn elpees te verkopen aan wat er nog overblijft van rare verzamelaars.
De eerste dag verkocht ik 60 elpees gegroepeerd in twee stapels van 30:
– de betere 30 verkocht ik tegen (3) 2 stuks voor een Euro;
– en de mindere 30 tegen (2) 3 stuks voor een Euro.
Mijn dagopbrengst was 25 Euro.
Van maandag 20 tot woensdag 22 september 2010 vindt er weer een uiterst belangrijke top voor ontwikkelingssamenwerking plaats in New York. Officieel heet de top “High-level Plenary Meeting of the General Assembly of the United Nations”, maar wordt in het jargon van de deskundigen eenvoudigweg verkort tot “MDG Summit”, zeg maar de top van de millenniumdoelen.
Vele staatshoofden en hun talrijk gevolg zullen er debatteren over de millenniumdoelen. “Hoever staan we?”, “Wat moet er nog gebeuren tot 2015?”, en vooral “Hoeveel middelen zijn daar nog voor nodig?”, zullen de kernvragen zijn waarop antwoorden worden gezocht.
Nochtans bestaan er ook MDG-sceptici, en die moet men niet noodzakelijk zoeken in het kamp van de rabiate tegenstanders van ontwikkelingssamenwerking. Todd Moss en Michael Clemens zijn twee “senior fellows” van het “Center for Global Development” – een progressieve Amerikaanse “think tank” – en komen dus uit onverdachte hoek.
Naarmate je ouder wordt, sleep je meer en meer bagage mee. Ideeën, gesprekken, beelden, aanrakingen, geuren en smaken: het wordt allemaal wel ergens opgestapeld in je brein. Welk algoritme daarbij gebruikt wordt om het terug naar boven te halen verschilt naar gelang je gemoedsgesteldheid en ook nog eens van persoon tot persoon. Op de ene dag kan je je alles vlekkeloos herinneren en op de andere dag dan weer niet. Ook twee personen die dezelfde ervaring hebben gedeeld, vertellen nadien soms een sterk verschillend verhaal. Echter, wat hieronder volgt, heeft feilloos de filter des tijds doorstaan.
“Minder pretentie, meer ambitie”. Onder die titel is zopas een boek verschenen van de Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Dit is een uitstekend werk – een klepper van 354 pagina’s – voor al diegenen die met de toekomst van OS zijn begaan. Hoewel het geschreven is voor een Nederlands publiek en dan inzonderheid voor haar beleidsmakers, lijkt het me een boek dat evenzeer een Belgisch publiek kan aanspreken. Het boek is geschreven in een heldere taal en vereist slechts een minimale kennis van het technisch jargon uit het wereldje van de ontwikkelingssamenwerking.
Wat heeft me aangesproken in dit boek?
Ideeëloos staar ik wat voor mij uit. Ik lijd aan een moderne vorm van “writer’s block”. Modern, want nieuwe tijden vergen nieuwe woorden. Daarom zou ik liever willen spreken van monitormyopie, of nog beter van “screen saver”-staar. Ook “log off”-syndroom vind ik niet misstaan. U merkt het: de taal is grenzeloos en slechts beperkt door onze eigen creativiteit en een set van algemeen aanvaarde regels. Over die creativiteit maak ik me weinig zorgen, maar de set aan regels is een ander verhaal. Hoe goed is jouw taalkennis? Doe mee met de “tien voor taal”-test hieronder. Ik ben uiteraard benieuwd naar jouw score.
Slechts door scha en schande ben ik het belang gaan inzien van een preventieve bescherming tegen malaria. Na twee hersenmalaria’s ben ik volgestouwd met weetjes over een dodelijke ziekte die amper de westerse pers haalt. Zo weet ik nu dat een goed insectenwerend middel best DEET bevat, dat je in de tropen liefst onder een “treated bednet” slaapt, dat malaria overgedragen wordt door de vrouwtjesmug, dat er vier soorten malaria zijn, dat Lariam veel bijwerkingen heeft en Malarone geen, maar wel zeer duur is, dat je voor een behandeling best Coartem kiest of een gelijkaardig ACT-middel (“artemisinin-based combination therapy”).
Enigszins aangestoken door de vlotte beschikbaarheid van audio- en videomateriaal over Jaap Kruithof en Etienne Vermeersch, ben ik uit pure nieuwsgierigheid gaan zoeken naar iets gelijkaardigs over Ernest Mandel, die immer geestdriftige professor in de marxistische theorie aan de Vrije Universiteit Brussel.
Hieronder vind je een lezing van Ernest Mandel uit 1968 voor studenten van “Berkeley University“. De lezing is opgedeeld in drie stukken omdat de opname op drie verschillende bandjes stond. De lezing handelt over de landen van het (toenmalige) reëel bestaande socialisme: van de Soviet Unie tot en met Joegoslavië. Deze landen, aldus Ernest Mandel, waren in verschillende stadia van overgang tussen kapitalisme en socialisme, maar nog geen enkele had evenwel de socialistische samenleving – die Marx voor ogen had – bereikt.
Ik weet niet of je er ook bij stilgestaan hebt, maar vorige week was het vrijdag 13 maart. Misschien heb je toen wel even stilletjes gedacht: “laat mij deze dag zonder pech doorkomen!”
Waarom beschouwen we vrijdag de 13de toch als een ongeluksdag? Een van de verklaringen is dat vrijdag de dag is waarop Jezus werd gekruisigd, een ongeluksdag dus. En als die dag ook nog eens samenvalt met het ongeluksgetal 13, dan moet die dag wel extra veel pech opleveren.
Een andere mogelijke verklaring is dat op vrijdag 13 oktober 1307 in Frankrijk alle Tempeliers op bevel van Philips de Schone werden gearresteerd, op grond van valse beschuldigingen. Dit leidde tot de uiteindelijke vernietiging van de Tempeliers. Sindsdien is men vrijdag de 13de blijven zien als een ongeluksdag.
Er wordt ook wel gesteld dat vrijdag de 13de is afgeleid van een Noorse sage over de kwaadaardige god Loki die als niet-uitgenodigde, dertiende gast, op het feest komt en de aarde in rouw dompelt.
In een vorige post had ik het over Jaap Kruithof en over de “vermeende” tegengestelde ideeën tussen hem en mijn nonkel, beiden nu zaliger. Maar na beluistering van onderstaand audiofragment – inzonderheid zijn ideeën over regionalisme, confederalisme en separatisme – ben ik daar niet zo zeker meer van. Waarschijnlijk bewandelden beide heren vaker in gedachten hetzelfde pad dan ze zelf ooit zouden durven hebben te vermoeden, ook al woonden ze aan de andere zijde van dezelfde laan.