… the story of a family on the move
Wanneer ik zeg dat ik uit België kom, wordt er in het buitenland nogal eens schamper gereageerd: “Is dat niet het land met de langste regeringsvorming?”
“Ja precies”, antwoord ik dan, “welgeteld 541 dagen, maar dat is niet het essentiële!”
Wat belangrijk om te onthouden is, zijn volgende twee zaken:
“Het begin van alles” van antropoloog David Graeber en archeoloog David Wengrow is een revolutionaire herziening van de geschiedenis van de mensheid. Althans zo staat het op de kaft van het boek. Dat kan misschien wel zijn, maar ik vind eerder dat je veel doorzettingsvermogen nodig hebt om het niet vroegtijdig aan de kant te schuiven. De hoeveelheid data, weetjes, geschiedkundige feiten en interpretaties is simpelweg duizelingwekkend, moeilijk te onthouden en naar mijn smaak niet genoeg geordend.
En ja, het boek is ook een kritiek op “Sapiens” van Yuval Noah Harari omdat het de geschiedenis van de mensheid te lineair voorstelt met vereenvoudigde aannames t.a.v. de jager-verzamelaars en de eerste landbouwgemeenschappen, maar “Sapiens” was wel uiterst leesbaar, wat van “Het begin van alles” moeilijk kan gezegd worden. Dit boek moet je werkelijk door je strot duwen.
Ik verslikte me bijna in mijn koffie toen ik in “The Star”, een lokaal dagblad, las dat van alle studenten die een perfecte score behaalden op de eindexamens voor het Internationaal Baccalaureaat wereldwijd ongeveer 50% uit Singapore kwamen. Wat is hier aan de hand? Een land, een voorschoot groot, dat zo’n opmerkelijke studieresultaten behaalt, daar wou ik wel het fijne van weten.
En toen herinnerde ik me het boek “Ochtenrood in Avondland” dat me vorige zomer door de auteur, Rik Ghesquiere, cadeau werd gedaan. In dat boek poogt de auteur het fenomenaal ontwikkelingssucces van Singapore te verklaren, en dat op een zeer holistische wijze. Natuurlijk komt ook het onderwijsstelsel aan bod. Ik onthoud uit zijn betoog drie zaken die mede een verklaring kunnen geven voor het bovenstaande uitzonderlijke resultaat van de studenten : 1) een leraar wordt je niet zomaar. Je moet al tot de 30% van de best afgestudeerden behoren, 2) leraars worden uitzonderlijk goed betaald en 3) hebben nog steeds een hoge maatschappelijke status. En naast dit kwaliteitsaspect van het lesgevend kader, streeft men in Singapore, op een meer filosofisch en hoger niveau, een beleid van inclusie na. Ik citeer de auteur : “inclusie impliceert persoonlijke ontwikkelingskansen aanbieden met respect voor iedereen.”
Racisten? Dat zijn we allemaal! En een goede start om er iets aan te doen, begint bij de erkenning dat je er zelf één bent. In bovenstaand videofragment wordt haarfijn uitgelegd hoe dat komt en wat je er aan kan doen.
Paramaribo. Hier ben ik weer, meer dan 25 jaar nadat ik definitief afscheid had genomen van deze stek. En vooreerst het goede nieuws: de broodjeszaken “De Smaak” tegenover het belastingkantoor en “Krioro” nabij de voormalige cinema “Tower” zijn er nog steeds. Heerlijk! Bij de eerste verkies ik zoals steeds een broodje pom en bij de tweede een broodje gehakt met ei, hoewel Krioro bij de goegemeente meer gekend is voor z’n broodjes zoutvlees met avocado.
Bekijk rustig onderstaand filmpje! Is de oplossing een makkie of juist niet? Laat het maar weten.
Peter
Als je onderstaand plaatje bekijkt dan is er toch maar een conclusie mogelijk. Er liggen thans meer niet-gevaccineerden in de Belgische hospitalen dan gevaccineerden. Bovendien onderbelicht de grafiek ook nog eens de mate waarin de twee groepen onze hospitalen belasten, want de gevaccineerde groep is vele malen groter dan de niet-gevaccineerde groep, wat dus betekent dat de grootste groep in onze samenleving – de gevaccineerden – niet alleen absoluut maar ook nog eens relatief – en dat in een zeer sterke mate – voor het minst aantal ziekenhuisopnamen zorgt. En omgekeerd: de niet gevaccineerde groep zorgt voor de zwaarste belasting.
Wordt het niet eens tijd dat al die op indivuele rechten gebaseerde individuen het groter plaatje gaan zien, en dat het in deze de samenleving moet zijn die primeert?
Peter
Ze vroeg me of ik wat thee kon meebrengen. Ik ben hier namelijk in de zuidelijke hooglanden van Tanzania en bezoek een theeplantage. Nergens is een winkeltje te bespeuren waar je de fijnere kwaliteit thee van deze plantage kan kopen.
In de covenant van de Volkerenbond, dat deel uitmaakte van het Verdrag van Versailles uit 1919, werd o.a. geregeld wat er diende te gebeuren met de koloniale gebieden van Duitsland. Zo werd Duits-Oost-Afrika opgedeeld in Tanganyika en Ruanda-Urundi en werden dat mandaatgebieden van resp. het Verenigd Koninkrijk en België. Over waarom dat zo geschiedde is Artikel 22 van de covenant heel duidelijk:
“To those colonies and territories which, as a consequence of the late war, have ceased to be under the sovereignty of the States which formerly governed them, and which are inhabited by peoples not yet able to stand by themselves under the strenuous conditions of the modern world, there should be applied the principle that the well-being and development of such peoples form a sacred trust of civilization and that securities for the performance of this trust should be embodied in this Covenant.
“The best method of giving practical effect to this principle is that the tutelage of such peoples should be entrusted to advanced nations who, by reason of their resources, their experience, or their geographical position can best undertake this responsibility, and who are willing to accept it, and that this tutelage should be exercised by them as Mandatories on behalf of the League.”
Peter
Over zin en onzin van ontwikkelingssamenwerking is al veel inkt gevloeid. Maar over een ding in Tanzania kan ik zonder reserves bijzonder enthousiast zijn. De Belgische ontwikkelingssamenwerking bouwt hier in het westen van het land zo’n 70-tal Romeinse boogbruggen. Die bruggen ontsluiten de rurale gebieden en vergemakkelijken het transport van de landbouwgewassen van de lokale boeren naar de meer centraal gelegen verkooppunten.
Wat die boogbruggen zo bijzonder maakt, is dat de lokale gemeenschappen meehelpen aan de constructie door de stenen aan te brengen, maar vooral dat de kostprijs van zo’n brug slechts 20% bedraagt van een klassieke betonnen brug. Je bouwt er vijf voor de prijs van één!