The nexus

The nexus in KigomaIn de wereld van de ontwikkelingssamenwerking bestaat er een spanningsveld tussen humanitaire hulp en traditionele ontwikkelingshulp. Humanitaire hulp wordt gegeven na een humanitaire ramp, is gericht op de korte termijn en heeft als voornaamste objectief het redden van levens en het verzachten van menselijk leed. Traditionele ontwikkelingshulp daarentegen beoogt structurele veranderingen op de lange termijn die voornamelijk de armen op een hoger en vooral meer duurzaam niveau moeten tillen.

Beans for WFPSinds geruime tijd is men nu al aan het zoeken naar manieren om die twee vormen van hulp met elkaar te verbinden. Die verbinding wordt in het jargon “the nexus” genoemd, maar die betrachting is uiteraard geen sinecure gezien de verschillende objectieven van de twee hulpvormen. En daarom dat het zoeken naar “the nexus” vaak eerder op een zoektocht naar de heilige graal leek, waarbij het vooral bij een concept zou blijven, dan op een daadwerkelijk manier het conceptuele te overstijgen en acties te vinden die mekaar kunnen versterken.

En toch hebben we in Tanzania een voorbeeld van “the nexus” gerealiseerd. In Kigoma – een regio in het westen van Tanzania – worden lokale boeren nu al geruime tijd ondersteund door de Belgische ontwikkelingssamenwerking bij het planten, oogsten en vermarkten van rode bonen, maar dit jaar wordt de hele oogst verkocht aan World Food Program. Dit is een internationale humanitaire actor die de bonen zal verdelen in de vluchtelingenkampen van Nyarugusu, Mtendeli en Nduta, waar hoofdzakelijk Burundezen en Congolezen zijn ondergebracht. Dit is “the nexus” in de praktijk!

Die koppeling geeft ook een sterk politiek signaal aan het huidig Tanzaniaans regime, want die verwijten de internationale gemeenschap te veel te focussen op de vluchtelingen en te weinig op de lokale bevolking. Met de totstandkoming van “the nexus” in Kigoma wordt dit argument uiteraard ondergraven. Het is voor iedereen win-win!

Peter

Tegen dwaasheid bestaat geen medicijn

MasakiIn deze tijden van liefde en dood maak ik een dagelijkse ommetje in de buurt. Wandelen houdt het hoofd gezond en laat de gedachten stromen. Soms word ik op mijn tochten vergezeld door mijn goede vriend, de ambassadeur van Palestina. Hij deelde met mij laatst een Arabisch gezegde dat in mijn hoofd is blijven hangen. Het gaat als volgt: “Voor elke ziekte is er een medicijn, maar zoeken naar het medicijn tegen dwaasheid zal je ziek maken.”

En dan moet ik denken aan al de ophef hier in de regio rond het anti-covid19-medicijn uit Madagaskar: een tonisch drankje op basis van extracten uit de Artemisia plant. President Andry Rajoelina propageert het als een wondermiddel en vele Afrikaanse leiders lijken er geloof aan te hechten. Problematisch is echter dat de effectiviteit ervan niet wetenschappelijk is aangetoond. Bovendien zou veelvuldige inname, volgens gezondheidsexperts, weleens slecht voor de gezondheid kunnen zijn. Maar het allerbelangrijkste is de vrees dat het tot resistentie tegen artemisinine kan leiden. Dit is een in 1972 in China ontdekte stof die werkt als geneesmiddel tegen malaria. En die stof wordt uit dezelfde plant gewonnen als het wonderdrankje. Om de werking van het anti-malaria middel te beschermen voegt men er allerlei ingewikkelde chemische verbindingen aan toe. Maar dat doet men nu niet met het in Madagaskar gehypte drankje. Het gevolg laat zich raden.

Kennen wij geen Nederlands spreekwoord dat ook van toepassing is op het bovenstaande? 

Peter

Covid19

Ik ben het best wel eens met de << beschouwingen >> van filosoof Patrick Loobuyck over covid19. Dit virus heeft geen bedoeling. Het is geen straf van God. Het is geen afwijzing van onze levenswijze. Het enige wat we kunnen doen is nadenken over de oorzaken en de gevolgen van deze pandemie.

Aan de oorzaken wordt thans wat minder aandacht besteed, maar net zoals bij Ebola, lijken ook hier weer vleermuizen aan de oorsprong te liggen, al dan niet, met een intermediair zoals het schubdier (pangolin). Mijn hoop is dan ook dat de handel en consumptie van dergelijke dieren nader onderzocht wordt en waar nodig, totaal verboden en zwaar bestraft. Het bewaren van culturele gebruiken kan hier geen excuus zijn.

Continue reading “Covid19”

Ford is weer helemaal terug

clockDat is toch onwaarschijnlijk. Ik ben op verlof in België en sta sta hier in het postkantoor op de Kortijksesteenweg in Gent. Normaal is het hier altijd ontzettend druk, maar ik heb mazzel, want vandaag is er geen kat, behalve de dame achter het loket. Ik begeef me onmiddellijk naar haar.

“Je moet eerst een nummertje trekken,” zegt ze me op vriendelijke toon. Ik staar haar vol ongeloof aan en antwoord: “maar er is hier niemand!” Ze herhaalt: “eerst een nummertje trekken,” en dan voegt ze er met een knipoog aan toe: “ik zal het je daarna uitleggen.” Zo gezegd, zo gedaan. Ik trek een nummertje, hoor onmiddellijk een signaal, kijk op het scherm waarop mijn nummertje verschijnt, en begeef me naar het aangeduide loket. Ze lacht, maar enigszins groen, want, vertrouwt ze me toe: “weet je, het management bepaalt aan de hand van het aantal getrokken nummertjes, de optimale bezetting voor elk postkantoor. Niet genoeg nummertjes betekent dat er iemand moet afvloeien.”

Continue reading “Ford is weer helemaal terug”

Afval

Laten we het eens hebben over afval.

Pugu dumpsite

In Tanzania lees ik dagelijks “The Guardian”, en nee, dit is niet de Britse krant, maar wel een lokale variant. Daar staat niet veel soeps in, behalve wat fait divers, die ik dan ook gretig oplepel. Vandaag dus een stuk over afval, en nog wel over hoe de ophaling geschiedt in Japan. En wat blijkt, Japanners zijn al net zo’n fervente sorteerders als wij Belgen, maar met één groot verschil. Wanneer een vuilniszak niet wordt meegenomen omdat daar een verkeerd item in zit, wordt dat in Japan als een persoonlijke schande ervaren. Dat is toch wel wat anders dan in België, waar een niet opgehaalde zak, met zo’n sticker “verkeerd gesorteerd” erop, leidt tot gevloek en verwensingen aan de ophaaldienst.

Continue reading “Afval”

Bankieren in 2019

Bankieren in 2019

Ik heb het helemaal zien veranderen. Tijdens mijn studententijd wandelde ik mijn veel te kleine bankkantoor binnen op de campus van de VUB zonder enig probleem. Hoe ze het deden, weet ik niet, maar de bankbedienden begroetten me altijd met mijn voornaam. Het kantoor had iets gezelligs, iets broeierigs, iets dat geldzaken oversteeg.

Later, een job rijker en een stad verder, kwam ik bij een ander kantoor terecht. De bankbedienden waren intussen verdwenen in loketten achter dik glas. Met een beetje geluk, kende er nog één je naam. Je achternaam, wel te verstaan, voorafgegaan door het plechtige “mijnheer”. Maar ook dit was slechts een kort leven beschoren.

Continue reading “Bankieren in 2019”

Een Nederlandse apotheek

Flixonase-capsulesOm allerlei redenen schrijft de KNO-arts (een Nederlandse) mij een medicijn voor dat alleen in haar geboorteland te verkrijgen is. Ik besluit het medicijn in Sas van Gent af te halen, 20 km noordwaarts. Het is zaterdag en een mooie dag. Alleen, is in Sas van Gent geen vrijstaande apotheek te bespeuren. Er is er wel eentje geïntegreerd in een groepspraktijk maar die is gesloten in het weekend. Evenwel verneem ik dat er een apotheek in Terneuzen is, 19 km hogerop. Ik rijd door, maar in Terneuzen wacht mij een andere verrassing. Op zaterdag is alleen de spoedapotheek (de apotheek van wacht) open en die rekent een behoorlijke toeslag aan per verstrekt medicijn. Die toeslag kan ik wel vermijden in Hulst, 20 km oostwaarts, want daar is een apotheek die op zaterdag de regio bedient. In Hulst aangekomen, kan ik eindelijk mijn voorschriften op de toonbank leggen. Maar nu begint een andere calvarie. De apothekeres wil weten waarom ik dit medicijn wil gebruiken, of ik andere medicijnen gebruik, of ik allergisch ben, kortom een spervuur aan vragen waarvan ze de antwoorden nauwgezet in de computer tikt. Een half uur later – na ook nog allerlei formulieren te hebben afgedrukt, stickers op de doosjes te hebben gekleefd, en het aval van de hoofdapotheker te hebben verkregen – krijg ik de medicijnen overhandigd en kan ik mij terug huiswaarts begeven.

Continue reading “Een Nederlandse apotheek”

Grondwet

video
play-sharp-fill

Vind je bovenstaande clip ook zo grappig? Maar toch is er meer aan de hand. Waarschijnlijk vind je ook dat het Oegandees parlement de grondwet niet mag veranderen opdat de huidige president Museveni er nog een termijn kan bijdoen? Museveni zit er al sinds 1986. Thans verhindert de grondwet dat personen die ouder zijn dan 75 zich nog kandidaat kunnen stellen voor het presidentschap. En Museveni zal die limiet vlotjes gepasseerd zijn bij de volgende verkiezingen. Daarom wil hij graag dat het parlement nu de grondwet aanpast. Maar als het parlement dat in de volgende weken met een vereiste meerderheid doet, wat moet dan onze houding zijn? Zijn de democratische regels dan niet gerespecteerd?

Peter