… the story of a family on the move
Hé, ze is er weer, het kleine Indische meisje met de veel te grote basgitaar. Mijn partner had me al eens een videofragment getoond van haar fenomenale beheersing van de bas. Maar onderstaande video is nog interessanter, omdat het toont hoe muziek verschillen overbrugt, de muzikanten waar plezier beleven aan wat ze aan het doen zijn, en hoe dit ons als kijker en luisteraar ook genoegen brengt.
Peter
Hoera, “intussen… BLOG” gaat zijn twaalfde jaar in. Ook dankzij jullie, want voorbije commentaar geeft genoeg zuurstof voor verder schrijfsel in 2019. Aan inspiratie geen gebrek, want de nieuwe leefomgeving zorgt altijd wel voor iets verrassends.
We hebben weer eens heelhuids een heel jaar doorsparteld. Omdat we weten hoe belangrijk het is, wensen we jullie in 2019:
Ha, het ministerie heeft me een ticket gekocht voor een dienstreis naar België. Aangezien de heenvlucht een nachtvlucht is, besluit ik met mijn Frequent Flyer Miles een upgrade naar business class aan te vragen. Ik heb nu al zoveel miles verzameld dat dit geen probleem kan zijn. Verheugd op het vooruitzicht ga ik aan de slag. Na een tiental schermen, kom ik waar ik moet zijn. Nog één klik en mijn upgrade is een feit. Helaas pindakaas, ik krijg de melding dat mijn klasse binnen economy niet voor een upgrade in aanmerking komt. Ik besluit het zaakje wat verder te onderzoeken en kom tot volgende conclusie: als je vroeg boekt krijg je een goedkoop ticket, maar heb je geen recht op een upgrade. Als je laat boekt, heb je dat recht wel, maar dan heb je ook een duur ticket gekocht.
Ik ben uitgenodigd voor het afscheid van de Keniaanse nummer twee op de ambassade. Mijn adem stokt als ik de feestzaal betreed: de ruimte is propvol maar ik ben duidelijk de enige blanke. Ik word enthousiast begroet door de Keniaanse ambassadeur die mij aan zijn collega’s voorstelt: de ambassadeur van Soedan, van Oeganda, van Rwanda, van Burundi, van Mozambique, van Zambia, van Malawi, van Zuid-Afrika en van Namibië, een voor een staan ze recht en nemen ze de tijd om mij te begroeten, en gaan dan weer zitten. Ze zitten allemaal op een rij stoelen die tegen de wand geplaatst zijn. Zij zijn duidelijk vroeger gekomen dan ik, want voor mij is er geen lege stoel meer.
Omdat een aantal afspraken onverwacht worden afgezegd en ik me in Dodoma bevind, besluit ik er het beste van te maken en begeef ik me op weg naar Hombolo, zo’n 50 km noordwaarts. De piste brengt me onmiddellijk in een ander soort Afrika, het Afrika dat we kennen uit de talloze natuurdocumentaires: magistrale landschappen doorspekt met talloze baobabs. Dit is waar ik van hou!
Ik zit hier tussen de mensenmassa op de campus van de universiteit van Dar es Salaam (Swahili: Chuo Kikuu cha Dar es Salaam). Zo dadelijk beginnen de speeches. De president is de eregast. Ik prijs me gelukkig want ik heb vernomen dat er simultaanvertaling zal zijn. Uitzonderlijk want de meeste toespraken van hoogwaardigheidsbekleders gebeuren uitsluitend in het Swahili.
Vrienden: dat ben je voor het leven.
Het is meer dan 10 jaar terug dat we Hali en Claes nog hebben gezien. Beide in het kort omschreven, zij: een Somalische vrijgevochtene, zelfbewust en met een kritische blik kijkend naar het Westen; hij: een Zweedse avonturier, genietend van de vrijheid die het Afrikaanse continent hem biedt.
We kennen ze uit Kampala (Oeganda) maar intussen hebben ze een lodge in Kwale (Tanzania), zo’n 20 km noordwaarts van Tanga. De lodge heet Villa Matalai.
Ik weet niet waar te beginnen. Het is alsof ik mijn trouwe vriend, mijn blog, oneer heb aangedaan door zolang niets van mij te laten horen. En toch is dit niet de gehele waarheid, want hij was wel degelijk in mijn gedachten, maar eerst diende ik mijn professioneel leven hier op de sporen te zetten. En dit is me nu aardig gelukt. Wie overigens in het ambassadegebeuren geïnteresseerd is, kan dit ten dele volgen via:
– Facebook (@embassy.belgium.tanzania)
– Twitter (@Belgium.Tanzania en @PeterVanAcker2)
Ze zijn weer voorbij: die Gentse fieste. En ik heb me daar dit jaar weer bijzonder kostelijk geamuseerd. Een van de absolute hoogtepunten was Bazaar Bizar. Voorin stond een ongebruikelijk trio: Jan De Smet, Liliane Saint-Pierre en Herr Seele. Zij werden muzikaal ondersteund door MANdolinMAN. Van Herr Seele op het podium moeten de andere muzikanten een punthoofd hebben gekregen, maar voor het publiek was het best vermakelijk. Meer bizar is moeilijk denkbaar. Toch hebben we dit jaar zoveel meer gezien. Kijk maar even mee!
Peter