We zijn er eindelijk van af, van onze Geert Hoste en zijn eindejaarsconferenties. Wanneer het establishment in de zaal belangrijker wordt dan je grappen, meer nog, wanneer die er hartelijk mee lachen, dan zou je toch moeten beseffen dat je als “stand-up comedian” niet goed bezig bent. Hopelijk is dit nu voltooid verleden tijd. “Over and out!”
Laten we samen…
“intussen… BLOG” gaat zijn elfde jaar in. Fantastisch, toch! Dit had ik niet kunnen bevroeden toen ik eraan begon. 2016 was bijzonder succesvol. Nog nooit waren er zoveel bezoekers en zoveel reacties. Dat geeft dus goesting om verder te doen.
Laten we hopen dat 2017 genoeg inspiratie geeft. Aan kleine dingen geen gebrek: er duikt altijd wel een nieuwe puzzel op, er verschijnen steeds nieuwe boeken, er is altijd wel een theaterstuk de moeite, en af en toe zal er wel weer een gedicht uit mijn vingertoppen kruipen. En ook de medemens leent zich makkelijk tot wat schrijfsel. En als we het over de grote dingen moeten hebben, niet dat we die uit de weg gaan, hoop ik vooral dat het in de positieve zin zal zijn. Laten we er samen weer wat van maken.
Best wishes
Etienne, Astrid en ik wensen jullie het allerbeste voor het nieuwe jaar. We zijn niet zeker wat dat dan precies moet in houden voor elk van jullie, maar voor ons betekent het in elk geval een goede gezondheid, goede sociale relaties en genoeg bestaansmiddelen voor een prettig verblijf op dit ondermaanse. En als het even kan ook wat meer mededogen voor de medemens die het wat moeilijker heeft. Laten ons hart wat meer spreken in 2017!
Lieve groet van Etienne, Astrid en Peter
Laat me!
Fantastisch vind ik het. Ik krijg er rillingen door. Onderstaande clip dateert van 2005, maar ik zie het nu pas voor het eerst. Het is een muziekclip van Ramses Shaffy, opgenomen vier jaar voor zijn dood. Binnen in de opnamestudio komt een oude frêle man. In de studio staan ook Liesbeth List, zijn compagnon de route, en de zanger Alderliefste. Je weet niet wat te verwachten. En dan zet hij een koptelefoon op en begint te zingen. Wow, die stem, ongebroken. Weg is het lijf dat niet meer mee wil. Er is alleen nog zang en passie, en de herinneringen aan een rijke carrière, die onuitgesproken door zijn omstaanders herkent en gedeeld wordt.
Seriously?
“Seriously?” dat is het woord dat in mij opkomt. Wat is er gebeurd? Net opgestapt, sta ik in het gangpad van de trein naar Brussel samen met Linda, mijn occasionele treincompagnon. Het is zo’n moderne trein met twee stoelen links en twee stoelen rechts. Links zit er een man aan de kant van het gangpad en rechts een man aan het venster. Als een van beiden zich verplaatst, dan kunnen wij twee samenzitten. Ik vraag aan de persoon links of hij zich niet naar rechts wil verplaatsten. Ik ga er van uit dat dit geen probleem zal zijn. De man blijft immers aan het gangpad zitten, maar nu rechts i.p.v. links. “Nee,” zegt de man, “dat ga ik niet doen, want ik ben een boek aan het lezen en ik gebruik de armsteun links voor de ondersteuning van mijn boek.” Seriously?
Back to the past: Hanoi
Hanoi! Dertien jaar eerder was ik hier ook al. Ik liet me toen door het Vietnamees scooterverkeer inspireren tot volgend gedicht.
Vietnamees vrouwenverkeer
van Hang Dao naar Ly Thuong Kièt
zoevend op het puntje van het zadel
met rechte rug, gezwind en koket
of achterop met opstotend bekken
dartel schurend op een rode duozit
sierlijk draaiend rondom Hoan Kièm
met naaldhakjes op een willige schakel
schone vrouwen, wulps in Trang Tièm
flaneer en vervluchtig van me weg
borduursel op een ongeschonden ziel
Peter Van Acker (2003)
Superfrau
Ich habe nicht vergessen, dass ich mit einer Superfrau verheiratet
Peter
62 in Trumpiaanse tijden
Beste broer,
Morgen ben je jarig en ik heb speciaal een gedicht voor jou geschreven met als titel: “62 in Trumpiaanse tijden”. Je zult me alvast vergeven jouw jaardag, zulk een heuglijk moment, te koppelen aan de heer Trump, een verderfelijk man, daar zullen we het wel eens over zijn. Maar ik lees hier – in de nieuwste bloemlezing van de Nederlandse poëzie door Ilja Leonard Pfeijffer – dat gedichten niet moeten gaan over universele gevoelens, boterbloempjes, gierzwaluwen of korenvelden maar bij voorkeur ingebed worden in de actualiteit en de smerige wereld van de hedendaagse politiek.
Toch Trump
Ik weet niet waar te beginnen. Writer’s block! Hoe schrijf je over iets dat je nooit had verwacht? Bovendien is er een sluimerend gevoel dat we in de westerse wereld nog niet aan het einde van de rit zijn. We hebben eerst de Brexit gehad, nu Trump, maar wat staat er ons morgen te wachten? Welke populist gaat morgen met de stemmen van het volk lopen?
De Race naar het Witte Huis
‘De Race naar het Witte Huis’ is een uniek ooggetuigenverslag van een Vlaming in Washington DC. Het is geschreven door Bart Deelen: collega van de ambassade maar ook vriend voor het leven met een sterke voorkeur voor pizza prosciutto. Minpunt: Anderlecht supporter.
De ‘Race naar het Witte Huis’ leest als een trein. Dat is een prestatie want het is een dikke turf van 340 bladzijden met gedetailleerde beschouwingen over vijf presidentsverkiezingen. En eigenlijk gaat het boek nog verder terug in de tijd, want om de evolutie in het politiek landschap goed te begrijpen passeert de burgeroorlog ook nog eens keer de revue.