Het is nu bijna nieuwjaar. Sta me toe minstens één keer mijn gal te spuwen vooraleer het nieuwe jaar begint. De zaak rond het loon van Johnny Thijs maakt me behoorlijk wrevelig, en wel om volgende redenen:
– er zijn politici die het voortdurend hebben over de ontvetting van de staat maar geen graten zien in de excessieve lonen van managers bij bedrijven waarvan de overheid de meerderheidsaandeelhouder is;
– er zijn journalisten die denken dat de lonen van de CEOs moeten bepaald worden door de raad van bestuur en niet door de aandeelhouders die daar uiteindelijk toch finaal hun zeg zouden moeten over hebben;
– er zijn bedrijfsleiders die denken dat het loon gedetermineerd wordt door de vrije markt, maar niet beseffen dat die markt begrensd wordt door de wetten en afspraken die we met zijn allen daarrond maken. De theorie van de vrije markt is niet gehouwen uit steen. Het is een ideologie zoals een ander en heeft bovendien een naam: “neo-liberalisme”.
