… the story of a family on the move
Over de sneeuw schuift de korte slee
Over de korte slee dwarrelt eindeloos de sneeuw
Onder de sneeuw op de korte slee schuift de man gedwee
Langs de huizen langs de straten vol met witte daken
Schuift de sneeuw in trage plakken naast de man en zijn slee
Zo zijn ze gezellen de man en zijn slee, met zijn twee
Ebben ze weg achter een gordijn van sneeuw
Peter
Hier is ie dan! Ik sleep hem al mee sinds mijn eerste Windows 95-machine. Toen er af en toe ook nog eens iets echt leuks werd meegeleverd bij de aanschaf van een nieuwe computer. Het is een videoclip van Edie Brickell. Het is één van de weinige clips waar het beeld zich perfect verhoudt tot de tekst en de muziek. “It strikes the right balance,” en ik heb dan ook zelden een clip gezien die zo’n goed gevoel nalaat. Tenzij jij er een andere kent natuurlijk!
“Minder pretentie, meer ambitie”. Onder die titel is zopas een boek verschenen van de Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Dit is een uitstekend werk – een klepper van 354 pagina’s – voor al diegenen die met de toekomst van OS zijn begaan. Hoewel het geschreven is voor een Nederlands publiek en dan inzonderheid voor haar beleidsmakers, lijkt het me een boek dat evenzeer een Belgisch publiek kan aanspreken. Het boek is geschreven in een heldere taal en vereist slechts een minimale kennis van het technisch jargon uit het wereldje van de ontwikkelingssamenwerking.
Wat heeft me aangesproken in dit boek?
Menig persoon in België is vaak verwonderd over de naam van mijn eega. Ze kunnen Astrid moeilijk associëren met een zwarte dame. Hoewel Astrid in onze contreien thans ingeburgerd is, is Astrid een meisjesnaam van Scandinavische oorsprong met als mogelijke betekenis “goddelijke schoonheid”. Een andere verklaring is dat de naam afgeleid is van het oud-Noorse “ast”, met de betekenis “genade”, en “rid”, met de betekenis ”rijden”. De naam betekent dan in zijn totaal “rijdende onder de gunst der goden”.
OK dan, na twaalf jaar was ik weer helemaal terug in Paramaribo. Ik heb Parbo Biri gedronken aan de Waterkant, bami en bakabana met pindasaus gegeten op Blauwgrond, gedanst aan ‘t Vat op de tonen van Lieve Hugo, gefeest met de mensen van Financiën in de nieuwe congreshal aan de Lim A Po straat, geborreld met vrienden op Reeberg, de Optimist ontdekt aan de Verlengde Gemenelandsweg, Borgoe-cola geproefd in Toti Oso, de doorsteek van de Commisssaris Weitinghweg naar Welgedacht A verkend, krontokuku en huisbereid gemberbier van tante Susan gedegusteerd. Kortom, ik heb genoten en ik voelde me onmiddellijk weer helemaal thuis.
Paramaribo op oudejaarsdag is een sensatie. Bekijk de video hieronder over hoe het er aan toegaat in de binnenstad op de laatste dag van het jaar. En voor zij die ook nog wat kiekjes willen kijken, volgt er een mooie fotoreportage. Geniet ze!
p://intussen.blog/fotos/Pagara.jpg”]
Peter
Onze wensen voor 2010 zijn vrij eenvoudig: een goede gezondheid, goede sociale relaties en genoeg bestaansmiddelen voor nog een jaartje op deze aardbol. En was het op een van die punten wat minder in 2009 dan mag het wat ons betreft gerust wat meer zijn in het nieuwe jaar.
Wij kijken er alvast naar uit om samen met jullie te lachen, te eten, te spreken, te chatten, te bewonderen, te zien, te delen en te drinken. Proost!
Peter Astrid Etienne
P.S. We hope to kickstart the new year with pictures from Paramaribo and surroundings!
Ideeëloos staar ik wat voor mij uit. Ik lijd aan een moderne vorm van “writer’s block”. Modern, want nieuwe tijden vergen nieuwe woorden. Daarom zou ik liever willen spreken van monitormyopie, of nog beter van “screen saver”-staar. Ook “log off”-syndroom vind ik niet misstaan. U merkt het: de taal is grenzeloos en slechts beperkt door onze eigen creativiteit en een set van algemeen aanvaarde regels. Over die creativiteit maak ik me weinig zorgen, maar de set aan regels is een ander verhaal. Hoe goed is jouw taalkennis? Doe mee met de “tien voor taal”-test hieronder. Ik ben uiteraard benieuwd naar jouw score.
Ramses Shaffy is niet meer. Verdwenen maar niet vergeten. Hij leeft verder in de liedjes van mijn jeugd. Hoeveel plezier hebben we niet aan hem beleefd? Wie kent er niet: “We zullen doorgaan”? Wie heeft er niet in een intiem moment een verbasterde versie van dit liedje mee gezongen? Ramses Shaffy stond voor een ongebreideld geloof in het goede in de mens. Niet te beteugelen was hij in “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”: een synopsis van het leven. En ook “Pastorale” en “Sammy” getuigen van een levenskracht die voor altijd in het collectief Nederlandstalig geheugen gegrift staat.
Pas op met haiku’s
omdat wie daarin pleziert
dra de EU bestiert
Heeft u ook zo’n ongelooflijke hoeveelheid haiku’s in uw binnenzak zitten? Ik lees ze graag als reactie op deze post.
Peter
“Shaw” is een wijk in Washington D.C. die zich uitwaaiert rond “U Street, NW”. De buurtbewoners zeggen wel eens “Before Harlem there was Shaw”, waarmee ze verwijzen naar de levendige Afro-Amerikaanse gemeenschap die hier gedijde in de eerste helft van de vorige eeuw.
Een wandeling door “Shaw” brengt je al vlug in contact met het cultureel erfgoed van die Afro-Amerikaanse gemeenschap. Je passeert er het huis waar Duke Ellington zijn kinderjaren heeft doorgebracht, het “Howard Theatre” waar ooit Ella Fitzgerald, Billie Holiday en Lena Horne schitterden op het podium en de vroegere woning van Mary McLeod Bethune die persoonlijk bevriend was met president Roosevelt maar vooral bekend werd door haar school voor zwarte kinderen in Daytona Beach (Florida). Een school die overigens kon wedijveren met de witte scholen uit die tijd qua standaarden.