Momenteel ben ik verdiept in “Autobiografie van mijn lichaam” van Lize Spit. En daar is een goede reden voor, want in november komt Lize Spit naar Maleisië om deel te nemen aan het George Town Literary Festival. En dan wil ik alvast niet onbeslagen ten ijs komen. Maar in afwachting daarvan kijk ik goedkeurend terug op de laastse drie boeken die ik achterover gehesen heb.
Eric Chacour – Wat ik van je weet
“Wat ik van je weet” heb ik graag gelezen. Het perspectief van waaruit het verhaal verteld wordt, is eerder ongewoon. Het overgrote deel van het verhaal wordt verteld in de jij-vorm, en dat maakt het toch wel heel bijzonder. En ook blijf je lange tijd in het ongewisse over wie het verhaal nu eigenlijk vertelt.
De protagonist is zondermeer de jonge Egyptische arts Tarek die de dokterspraktijk van zijn vader overneemt. Hij is voorbestemd om kritiekloos in de voetstappen van zijn vader te treden, d.w.z. dokter zijn en een gezin stichten om alzo de goedkeuring van de familie en de goegemeente te krijgen. Maar dan ontmoet de arts Ali: een mooie jongen uit een achterstandswijk. Hun liefde brengt Tarek’s leven zo hevig in gevaar dat hij naar Montreal moet vluchten.
Tijdens zijn jarenlange ballingschap blijft hij betrokken bij zijn thuisland en de veranderingen die daar plaatsvinden. Hij heeft zijn gezin in Caïro achtergelaten, en zonder dat hij het weet hebben zijn vertrek en zijn homoseksualiteit diepe sporen achtergelaten in hun levens.
