Kan jij de laatste regels van onderstaand vers vervolledigen? Niet zo gemakkelijk hé, maar deel in elk geval wel het resultaat mee in het commentaar gedeelte. Luister daarna naar de voordracht van Shane Koyczan en laat je meeslepen door het ritme van zijn woorden. Schitterend.
Category: Poëzie
René Magritte
Men moest het mij geen tweemaal vragen! Natuurlijk was ik bereid mijn lunch op te offeren voor een gegidste rondleiding door het Magritte museum in Brussel.
Sinds klein heb ik een doosje met allemaal postkaarten waarop de werken van mijn uitverkoren artiesten staan. Welnu, dat doosje is voor driekwart gevuld met kunstwerkjes van René Magritte. Ik voelde me dan ook uitgelaten de schilderijen nu eens op ware grootte te kunnen koesteren.
Daar gaan we weer…
Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan
Wederom inpakken op een zonnige dag
Aan de rand van afscheid nemen staan
Gekleefd tussen duim en wijsvinger, de zoekgeraakte stift,
het slordig geschreven bestemmingsadres
Pakken te zwaar, dozen te vol, Gent nog ver
Verhuizen als een veelvoud van opgeborgen ervaringen
Moerasdrift
“intussen… BLOG” gaat vreemd. Deze week bezetten drie broers en een vader – de familie Staes – de blog met vier gedichten uit hun eerste gezamenlijke en geniale bundel: “Moerasdrift” (alleen te verkrijgen bij de betere Belgische boekhandel, ttz de Groene Waterman in Antwerpen). Spaar uw lof en commentaar niet!
Moerasdrift
moe-ras-drift (de; m; meervoud moerasdriften)
1. gevoel dat iemand overkomt bij het naar buiten kijken (uit trein, vliegtuig…) en alles voorbij zien gaan zonder details te kunnen ontwaren 2. honger naar meer, roep om verduidelijking 3. toestand waarin iemand zonder vooropgesteld doel of bestemming zich laat meevoeren zonder angst te zinken
Guido, Filip, Jef, Pieter Staes
Zelf ook een gedicht op “intussen… BLOG” plaatsen? Ken geen vrees! Plaats ze hieronder als reactie, of zend ze in voor plaatsing als een afzonderlijk bericht.
Peter
… from Ghent to Aix
Sprakeloos. Ik ben sprakeloos. Mijn gesprekspartner in de Finse ambassade, een dame uit Engeland, vertrouwt me toe, zodra ze verneemt dat Gent mijn thuisstad is, dat ze vroeger op de schoolbanken het gedicht “How they Brought the Good News from Ghent to Aix” heeft geleerd. Ik heb nog nooit van dit gedicht gehoord. Als ze mijn verbijstering merkt, voegt ze er aan toe dat zowat elke leerling in het Engels onderwijs vroeg of laat met dit gedicht wordt geconfronteerd. Nou breekt mijn klomp. Mijn geliefde stad, die in een vreemd land, deel uitmaakt van het schools vermaak, zonder dat ik daar ook maar het geringste vermoeden van heb.
Dichten zonder u …
De 2011 prijs van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd is pas uitgereikt aan de Belg David Troch, die momenteel ambassadeur is van de poëzie van de stad Gent. Aan de hoofdprijs is een geldsom verbonden van 10.000 Euro. Geïnspireerd op het winnende gedicht, heb ik alvast mijn bijdrage voor 2012 klaar. Mijn kassa zal rinkelen.
Wintermélopée
Over de sneeuw schuift de korte slee
Over de korte slee dwarrelt eindeloos de sneeuw
Onder de sneeuw op de korte slee schuift de man gedwee
Langs de huizen langs de straten vol met witte daken
Schuift de sneeuw in trage plakken naast de man en zijn slee
Zo zijn ze gezellen de man en zijn slee, met zijn twee
Ebben ze weg achter een gordijn van sneeuw
Peter
Hai-koekoe
Pas op met haiku’s
omdat wie daarin pleziert
dra de EU bestiert
Heeft u ook zo’n ongelooflijke hoeveelheid haiku’s in uw binnenzak zitten? Ik lees ze graag als reactie op deze post.
Peter
Washington DC
Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan.
Wederom inpakken op een zonnige dag.
Aan de rand van afscheid nemen staan.
Gekleefd tussen duim en wijsvinger, de kwijtgeraakte stift,
het slordig geschreven bestemmingsadres.
Pakken te zwaar, dozen te vol, Washington nog ver.
Verhuizen als een veelvoud van opgeborgen ervaringen.
Who the f**k is Guido Staes?
Wat schreef je vroeger over een persoon die je niet kende? Euh … niets. Wat schrijf je heden ten dage over een persoon die je niet kent? Hangt er van af, en wel van het aantal zoekresultaten op Google. Zo wie is dan Guido Staes? Blijkbaar een veelzijdig man: schrijver van kolder en kinderverhalen en luisterspelen voor de radio. Maar hij heeft ook “Klein klein kleutertje” meegeregisseerd, dat kinderprogramma uit de jaren zestig en zeventig met Terry Van Ginderen dat voor altijd in het collectief geheugen van de 40-plussers gegrift zal staan.