“Een Vlam Tasmaanse Tijgers” van Charlotte Van den Broeck is een bijzonder boek en zeker het lezen waard. De Tasmaanse tijger is weliswaar uitgestorven, maar ik heb de vele bespiegelingen van de auteur rond dit buideldier met veel interesse in me opgenomen.
En ik spring onmiddellijk naar het einde van het boek waarin Professor Archer uit Australië het volgende zegt tegen de auteur: “Bedreigde dieren zitten vaak niet in hun optimale habitat. Hun leefomgeving verdwijnt, ze worden naar de rand ervan verdreven en komen daar vast te zitten.”
En dat doet me meteen denken aan mijn recent bezoek aan Belum: een natuurpark in het noorden van Maleisië. Daar besef je pas echt hoe precair de situatie – niet van de Tasmaanse – maar van de echte de tijger is. Ook dat dier is met uitsterven bedreigd in Maleisië. Het aantal tijgers blijft dalen, niet alleen door stroperij, maar ook omdat hun favoriete prooidieren – wilde zwijnen, sambarherten en muntjaks – bijna verdwenen zijn. Het parkbeheer van Maleisië denkt er nu over na wilde zwijnen uit andere streken over te brengen om alzo de habitat van de tijger deels te herstellen. En dat stemt me enigszins hoopvol! Het hoeft niet allemaal kommer en kwel te zijn, niet?
Peter
En dan komen we terug bij een eerdere post van jou, over palmolie en palmolieplantages. Onze behoeftes teisteren en terroriseren deze aardbol. We are unstoppable.