Een van de voordelen van de Maleisische boekenclub waarvan ik deel uitmaak, is dat ze vooral behapbare literatuur willen lezen, m.a.w. de boeken mogen niet te dik zijn en makkelijk verteerbaar binnen een tijdspanne van 1 maand. Recent hebben we volgende werken gelezen:
Mitch Albom – Mijn dinsdagen met Morrie
Mijn dinsdagen met Morrie. Iemand had me gewaarschuwd dat er traantjes zouden vloeien bij het einde van het boek. Mmmmhhhh, … niet dus. Daarvoor vind ik het boek net iets te veel doorspekt met “Bond Zonder Naam”- wijsheden.
Let wel ik heb veel bewondering voor de persoon Morrie die zijn spierziekte (ALS) met bijzonder veel kracht en inzicht in het menselijk bestaan draagt, maar dat betekent nog niet dat het een literair meesterwerk is.
Wie heeft dit boek nog gelezen? Ik ben bijzonder benieuwd naar jouw appreciatie van dit boek.
Marguerite Duras – The Lover
Dit zou een meesterwerk binnen de Franse literatuur moeten zijn. Mmmmhhhh, … niet dus, naar mijn gevoel. Ik hou niet zo van die stijl waarbij je vooral veel onuitgeschreven gedachten zelf moet invullen.
Maar wat me wel sterk is opgevallen, hoe iedereen dit boek anders leest. De moeders binnen de boekenclub huiveren bij het idee dat hun dochters hetzelfde zou overkomen als de protagoniste in het boek. Een jonge tienerdochter die zich overgeeft aan een oudere Chinese heer is voor hen vele bruggen te ver.
Ik heb er vooral het verhaal in gelezen van een sterke dame die enigszins afstandelijk een tijdelijke relatie is aangegaan met een Chinese heer uit practische overwegingen. En nog wel op zo’n manier dat het niet een traumatische ervaring is geworden. Ik had eerder wat medelijden met de Chinees, die er in mijn ogen meer geschonden uitkomt.
Delphine Minoui – The book Collectors of Daraya
Dat is een verhaal dat me toch wel heeft bezig gehouden. Daraya is een voorstad en buitenwijk van Damascus. De wijk en omliggende regio zijn historisch gezien belangrijk en stonden tijdens de Syrische burgeroorlog bekend om hun sterke verzet tegen het bewind van President Assad.
De inwoners van Daraya zijn een uitputtingsslag aangegaan met het regime, waarbij hun voorstad volledig geisoleerd werd door het leger van Assad en voordurend gebombardeerd met de befaamde “barrel bombs”. En ondanks alle verschrikkingen vindt een groep inwoners soelaas in een bibliotheek die wordt samengesteld met boeken die uit het puin van kapotgeschoten huizen worden gerecupereerd. Of hoe literatuur voor wat menselijkheid zorgt.
En wat kunnen jullie zoal aanraden?
Peter
Peter, je bent een echte boekenwurm, dat kan ik na al de blogs en aanraders van boeken wel zeggen… ik heb eigenlijk geen tijd om zoveel boeken te lezen, een fulltime job, maandag tot zaterdag en een dochter van acht, huiswerk engels, science, rekenen, en ook Nederlands…maar… ik ben onlangs wel begonnen in “Poetin” van onze vriend Jan Baljauw in “Moskauw”.. en echt, ik ben gebeten en ik word meegesleept in het verhaal… mijn lazy sunday..dus van mijn kant, een aanrader… tis geleden van “Congo” dat ik nog een boek gelezen heb.. ik kijk uit naar mijn pensioen..een van de voornemens is meer te lezen…
The Colony van Audrey Magee is zeker een kleine ontdekking.
Wolf van Lara Taveirne was lang blijven liggen omwille van het onderwerp, maar heb het uiteindelijk toch gelezen, en me dat niet beklaagd. Mooi verwerkt, met de nodige afstand die dat proces nodig heeft.
Trofee van Gaea Schoeters was dan weer een mindfuck, maar minder mijn ding.
Dan toch maar Richard Powers (The Overstory), alhoewel ik weet dat dat geen spek voor jouw bek is, Peter. Te gekunsteld en overgoten met een wijsneuzerige saus. Maar mij spreekt dat genre wel aan. De gustibus et coloribus..
Joan Didion, ‘Het jaar van magisch denken’ (‘The Year of magical Thinking’)
Hikaru Okuizumi, ‘De stenen getuigen’
Natsume Soseki, ‘Botchan’
Jannie Regnerus, ‘Het wolkenpaviljoen’
Marlen Haushofer, ‘De wand’
Annie Ernaux, ‘De jaren’